ਤਦਵਾਪ੍ਤਫਲਂ ਯੋਜ੍ਯਂ ਜ੍ਯਾਪਿਣ੍ਡੇ ਗਤਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਿਆ ਨਤੀਜਾ, ਗਤੀ ਵਾਲੇ ਜਿਆ-ਗੁਣਨਫਲ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਮੈਰ੍ਭਕ੍ਤਾ ਲਬ੍ਧਜ੍ਯਾ ਪਿਣ੍ਡਕਂ ਗਤਮ੍
ਲਿਪਟਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਜੋ ਜਿਆ-ਗੁਣਨਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਵਾਪ੍ਤਫਲਂ ਯੋਜ੍ਯਂ ਜ੍ਯਾਪਿਣ੍ਡੇ ਗਤਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਉਹ ਜੋ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਆ-ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਅਕਾਰ ਗੁਆ ਬੈਠੇ।
ਜ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਸ਼ੇषਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਾਸ਼੍ਵਿ ਹॄਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਿਵਰੋਦ੍ਧृਮ੍
ਜਿਆ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਤਰ ਵਜੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਵੇਰ੍ਮਨ੍ਦਪਰਿਧ੍ਯਂਸ਼ਾ ਮਨਵਃ ਸ਼ੀਤਗੋਰਦਾਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਹੌਲੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ 'ਮਾਨਵ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਉਹ ਭਾਗ 'ਸ਼ੀਤਗੋਰਦਾ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ਤੇਰ੍ਥਾਦ੍ਰਯਃ ਖਾਗ੍ਨਿਸੁਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਨਵਾਰ੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਜੋੜੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਭਾਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਖਾਗਨੀ', 'ਸੁਰਾ', 'ਸੂਰਜ' ਤੇ 'ਨਵਾਰਣਵਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਕੁਜਾਦੀਨਾਮਤਃ ਸ਼ੌਘ੍ਨ੍ਯਾਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ਤੇਰ੍ਥਾਗ੍ਨਿਦਸ੍ਰਕਾਃ
ਮੰਗਲ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ, ਜੋੜੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ੌਘਨਿਆ', 'ਯੁਗਮਾਂਤ', 'ਅਗਨੀ' ਤੇ 'ਦਸਰਕ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਓਜਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਯਮਤਾਦ੍ਵਿਵਿਸ਼੍ਵੇਯਮਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੂਜੇ ਤੇ ਤੀਜੇ ਵਿਚਾਰ ਮੁਤਾਬਕ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਵਿਵਿਸ਼ਵੇਯ' ਤੇ 'ਅਪਰਵਤਾ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਓਜਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ਤਰਗੁਣਾਭੁਜਜ੍ਯਾਤ੍ਰਿਜ੍ਯਯੋਦ੍ਧृਤਾਃ
ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਤੇ ਜੋੜੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਭੁਜਾ-ਜਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਜਿਆ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦ੍ਗੁਣੇ ਭੁਜਕੋਟਿਜ੍ਯੇਭਗਣਾਂਸ਼ਵਿਭਾਜਿਤੇ
ਉਸ ਖਾਸੀਅਤ ਵਿੱਚ, ਭੁਜਾ, ਕੋਟੀ ਤੇ ਜਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਡਿਗਰੀਆਂ ਤੇ ਮਿੰਟਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈऽਯਕੋਟਿਫਲਂ ਕੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਕਰਾਦੌ ਧਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰ ਉੱਤੇ ਕੋਟੀ ਦਾ ਜੋ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਧਨ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬਾਹੁਫਲਵਰ੍ਗੈਕ੍ਯਾਨ੍ਮੂਲਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚਲਾਭਿਧਃ
ਉਸ ਤੇ ਭੁਜਾ ਦੇ ਗੁਣ ਦੇ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਮੂਲ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਚਲਾਭਿਧ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਜੀਵਾਯਾਂ ਕਰ੍ਕਾਦੌ ਕੋਟਿਜਂ ਫਲਮ੍
ਕਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਜਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਜੋ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਜ੍ਯਾਭਘ੍ਯਸ੍ਤਂ ਭੁਜਫਲਂ ਪਲਕਰ੍ਣਵਿਭਾਜਿਤਮ੍
ਭੁਜਾ ਦਾ ਗੁਣਾ, ਤ੍ਰਿਜਿਆ ਦੇ ਵਰਗ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਾਦੌ ਕੁਜਾਦੀਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਿ
ਇਹ ਮੰਗਲ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚੌਥੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਰ੍ਧ੍ਯਂ ਮਾਦ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਯਂ ਸ਼ੈਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਸ਼ੈਰਧਿਆ, ਮਾਧਿਆ, ਫਿਰ ਮਾਂਧਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੈਰਘਿਆ—ਇਹ ਚਾਰ ਲੜੀਵਾਰ ਹਨ।
ਧਨਂ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਲਿਪ੍ਤਾਦਿ ਤੁਲਾਦਾਵृਣਮੇਵ ਤਤ੍
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਧਨ, ਡਿਗਰੀਆਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਤੁਲਾ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਚਕ੍ਰਕਲਿਕਾਭਿਸ੍ਤੁ ਲਿਪ੍ਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਗ੍ਰਹੇਰ੍ऽਕਵਤ੍
ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ ਡਿਗਰੀਆਂ ਭਚਕ੍ਰ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਗਿਣੀਆਂ ਜਾਣ।
ਕਰ੍ਕਾਦੌ ਤਦ੍ਧਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮਕਰਾਦਾਵृਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕਰਕ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਕਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਪਰਿਧਿਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਭਗਣਾਂਸ਼ੋਦ੍ਧृਤਾਃਕਲਾਃ
ਆਪਣੇ ਹੌਲੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਜੋ ਮਿੰਟ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਡਿਗਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛੇषਂ ਵਿਵਰੇਣਾਥ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਰਿਜ੍ਯਾਙ੍ਕਕਰ੍ਣਯੋਃ
ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੀ ਝਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਅਤੇ ਕੰਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋਣਮੂਨੇ ऽਧਿਕੇ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਸ਼ੇषਂ ਵਕ੍ਰਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕਰਜ਼ਾ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਟਾ ਕੇ ਜੋ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੜਕ ਕੇ ਜਾਂ ਵਕਰੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਕੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੇਰ੍ਭੂਸੁਤਾਦਯਃ
ਤੀਰ, ਰੁਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਹਨ।
ਕ੍ਰਮਜ੍ਯਾ ਵਿषੁਵਦ੍ਭਾਘ੍ਨੀ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਜ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੋਦ੍ਧृਤਾ
ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿਸੁਆ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਹੌਰੀਜ਼ਨ ਵਾਲੀ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਮੁਦਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਧਨਹੀਨੋ ਪृਥਕ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਮ੍ਯਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣੈਤੇ ਦਿਨਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜਦੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੁੱਗਣੀ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹਲਿਪ੍ਤਾ ਭਗਾਭੋਗਾਭਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਾਦਿਨਾਦਿਕਮ੍
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਿਗਰੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਭਾਗ, ਤੇ ਭੋਗ ਆਦਿ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਦਿਕ।
ਗਤਗਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ षष੍ਟਿਘ੍ਨਾ ਭੁਕ੍ਤਿਯੋਗਾਪ੍ਤਨਾਡਿਕਾਃ
ਜੋ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਠ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭੋਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਨਾਡੀਆਂ।
ਗਤਗਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ षष੍ਟਿਘ੍ਨਾ ਨਾਤੋਭੁਕ੍ਤਤਰੋਦ੍ਧृਤਾਃ
ਜੋ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਠ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭੋਗ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਵੰਡਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੇषਂ ਬਵੋ ਬਾਲਵਸ਼੍ਚ ਕੌਲਵਸ੍ਤੈਤਿਲੋ ਗਰਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਵਾ, ਬਾਲਵਾ, ਕੌਲਵਾ, ਤੈਤਿਲਾ ਅਤੇ ਗਰ ਹੈ।