ਵਾਰਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਵਾਗ੍ਦੇਸ਼ੇ ਕ੍ਸ਼ਯਾਰ੍ਦ੍ਧੇਭ੍ਯਧਿਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਘਾਟਾ ਅੱਧਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਟਨਾਡੀਗੁਣਾ ਭੁਕ੍ਤਿਃ षष੍ਟ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾ ਕਲਾਦਿਕਮ੍
ਇੱਛਤ ਨਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭੋਗ ਨੂੰ ਗੁਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਕਾਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਚਕ੍ਰਲਿਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤ੍ਯਂਸ਼ਃ ਪਰਮਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਭਚਕਰ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬਿੰਦੂ ਅੱਸੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਿਤਜੀਵਸ੍ਰਿਗੁਣਿਤਂ ਕੁਜਃ
ਉਥੇ ਨਿਵਾਸ, ਜੀਵ ਦੀ ਜਿਆ ਨੂੰ ਦੋਹਣਾ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦੀ ਜਿਆ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਸ਼ਿਲਿਪ੍ਤਾष੍ਟਮੋ ਭਾਗਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਰਾਸ਼ੀ ਦੀ ਲਿਪਟ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲੀ ਅਰਧ-ਜਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦ੍ਯੇਨੈਵ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਭਕ੍ਤਾਲ੍ਲਬ੍ਧੋਨਿਤੈਰ੍ਯੁਤਾਨ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਗੁਣਨਫਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਨਤੀਜੇ ਜੋੜ ਕੇ ਕੁੱਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾ ਪਕ੍ਰਮਜ੍ਯਾ ਤੁ ਸਪ੍ਤਰਨ੍ਧ੍ਰਗੁਣੇਨ੍ਦਵਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਕਰਮ-ਜਿਆ ਸੱਤ ਰੰਦ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗੁਣਨ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹਂ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਮਨ੍ਦੋਞ੍ਚਤ੍ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਨਾਦ੍ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਚ
ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਮੰਦ ਬਿੰਦੂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਤਾਦ੍ਭੁਜਜ੍ਯਾਵਿषਮੇ ਗਮ੍ਯਾਤ੍ਕੋਟਿਃ ਪਦੇ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਭੁਜਾ-ਜਿਆ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਣਸਮਾਨ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਪਦ ਉੱਤੇ ਕੋਟਿ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਲਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਮੈਰ੍ਭਕ੍ਤਾ ਲਬ੍ਧਜ੍ਯਾਪਿਣ੍ਡਕਂ ਗਤਮ੍
ਲਿਪਟਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਜੋ ਜਿਆ-ਗੁਣਨਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਵਾਪ੍ਤਫਲਂ ਯੋਜ੍ਯਂ ਜ੍ਯਾਪਿਣ੍ਡੇ ਗਤਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਿਆ ਨਤੀਜਾ, ਗਤੀ ਵਾਲੇ ਜਿਆ-ਗੁਣਨਫਲ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਿਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਮੈਰ੍ਭਕ੍ਤਾ ਲਬ੍ਧਜ੍ਯਾ ਪਿਣ੍ਡਕਂ ਗਤਮ੍
ਲਿਪਟਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ, ਜੋ ਜਿਆ-ਗੁਣਨਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਵਾਪ੍ਤਫਲਂ ਯੋਜ੍ਯਂ ਜ੍ਯਾਪਿਣ੍ਡੇ ਗਤਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਉਹ ਜੋ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਆ-ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਅਕਾਰ ਗੁਆ ਬੈਠੇ।
ਜ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਸ਼ੇषਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਾਸ਼੍ਵਿ ਹॄਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਿਵਰੋਦ੍ਧृਮ੍
ਜਿਆ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਤਰ ਵਜੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਵੇਰ੍ਮਨ੍ਦਪਰਿਧ੍ਯਂਸ਼ਾ ਮਨਵਃ ਸ਼ੀਤਗੋਰਦਾਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਹੌਲੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ 'ਮਾਨਵ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਉਹ ਭਾਗ 'ਸ਼ੀਤਗੋਰਦਾ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ਤੇਰ੍ਥਾਦ੍ਰਯਃ ਖਾਗ੍ਨਿਸੁਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਨਵਾਰ੍ਣਵਾਃ
ਜੋ ਜੋੜੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਭਾਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਖਾਗਨੀ', 'ਸੁਰਾ', 'ਸੂਰਜ' ਤੇ 'ਨਵਾਰਣਵਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਕੁਜਾਦੀਨਾਮਤਃ ਸ਼ੌਘ੍ਨ੍ਯਾਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ਤੇਰ੍ਥਾਗ੍ਨਿਦਸ੍ਰਕਾਃ
ਮੰਗਲ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ, ਜੋੜੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ੌਘਨਿਆ', 'ਯੁਗਮਾਂਤ', 'ਅਗਨੀ' ਤੇ 'ਦਸਰਕ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਓਜਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਯਮਤਾਦ੍ਵਿਵਿਸ਼੍ਵੇਯਮਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੂਜੇ ਤੇ ਤੀਜੇ ਵਿਚਾਰ ਮੁਤਾਬਕ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਵਿਵਿਸ਼ਵੇਯ' ਤੇ 'ਅਪਰਵਤਾ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਓਜਯੁਗ੍ਮਾਨ੍ਤਰਗੁਣਾਭੁਜਜ੍ਯਾਤ੍ਰਿਜ੍ਯਯੋਦ੍ਧृਤਾਃ
ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਤੇ ਜੋੜੇ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਭੁਜਾ-ਜਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਜਿਆ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਦ੍ਗੁਣੇ ਭੁਜਕੋਟਿਜ੍ਯੇਭਗਣਾਂਸ਼ਵਿਭਾਜਿਤੇ
ਉਸ ਖਾਸੀਅਤ ਵਿੱਚ, ਭੁਜਾ, ਕੋਟੀ ਤੇ ਜਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਡਿਗਰੀਆਂ ਤੇ ਮਿੰਟਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈऽਯਕੋਟਿਫਲਂ ਕੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਕਰਾਦੌ ਧਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰ ਉੱਤੇ ਕੋਟੀ ਦਾ ਜੋ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਧਨ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬਾਹੁਫਲਵਰ੍ਗੈਕ੍ਯਾਨ੍ਮੂਲਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚਲਾਭਿਧਃ
ਉਸ ਤੇ ਭੁਜਾ ਦੇ ਗੁਣ ਦੇ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਮੂਲ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਚਲਾਭਿਧ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਜੀਵਾਯਾਂ ਕਰ੍ਕਾਦੌ ਕੋਟਿਜਂ ਫਲਮ੍
ਕਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਜਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਜੋ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਟਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਜ੍ਯਾਭਘ੍ਯਸ੍ਤਂ ਭੁਜਫਲਂ ਪਲਕਰ੍ਣਵਿਭਾਜਿਤਮ੍
ਭੁਜਾ ਦਾ ਗੁਣਾ, ਤ੍ਰਿਜਿਆ ਦੇ ਵਰਗ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਾਦੌ ਕੁਜਾਦੀਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਿ
ਇਹ ਮੰਗਲ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚੌਥੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਰ੍ਧ੍ਯਂ ਮਾਦ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਯਂ ਸ਼ੈਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਸ਼ੈਰਧਿਆ, ਮਾਧਿਆ, ਫਿਰ ਮਾਂਧਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੈਰਘਿਆ—ਇਹ ਚਾਰ ਲੜੀਵਾਰ ਹਨ।
ਧਨਂ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਲਿਪ੍ਤਾਦਿ ਤੁਲਾਦਾਵृਣਮੇਵ ਤਤ੍
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਧਨ, ਡਿਗਰੀਆਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਤੁਲਾ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਚਕ੍ਰਕਲਿਕਾਭਿਸ੍ਤੁ ਲਿਪ੍ਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਗ੍ਰਹੇਰ੍ऽਕਵਤ੍
ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ ਡਿਗਰੀਆਂ ਭਚਕ੍ਰ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਗਿਣੀਆਂ ਜਾਣ।
ਕਰ੍ਕਾਦੌ ਤਦ੍ਧਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮਕਰਾਦਾਵृਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕਰਕ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮਕਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਪਰਿਧਿਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾ ਭਗਣਾਂਸ਼ੋਦ੍ਧृਤਾਃਕਲਾਃ
ਆਪਣੇ ਹੌਲੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਜੋ ਮਿੰਟ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਡਿਗਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।