ਅਗ੍ਨੌ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਨਾਦਾਯ ਪृਚ੍ਛਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਘृਤਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।
ਹੁਤਸ਼ੇषਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਭਾਜਨੇषੁ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਗ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਵੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਤ੍ਰਮਿਤਿ ਪਾਤ੍ਰਾ ਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍
ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਕਹੇ, 'ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਹੈ,' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।
ਸਵ੍ਯਾਹृਤਿਕਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਮਧੁਵਾਤਾ ਇਤਿ ਤ੍ਯृਚਮ੍
ਉਹ ਵਿਆਹਰਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ 'ਮਧੁਵਾਤਾ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਰਿਚ ਪੜ੍ਹੇ।
ਅਗ੍ਨਮਿष੍ਟਂ ਹਵਿਪ੍ਯਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦਕ੍ਰੋਧਨੋ ऽਤ੍ਵਰਃ
ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਲਈ ਹਵਨ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਅਨ੍ਨਮਾਦਾਯ ਤृਪ੍ਤਾਃਸ੍ਥ ਸ਼ੇषਂ ਚੈਵਾਨੁਮਾਨ੍ਯ ਚ
ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ,
ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਨਮੁਪਾਦਾਯ ਸਤਿਲਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ, ਤਿਲ ਸਮੇਤ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲਵੇ।
ਮਾਤਾਮਹਾਨਾਮਪ੍ਯੇਵਂ ਦਦ੍ਯਾਦਾਚਮਨਂ ਤਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਧਾਕਾਰਮੁਦਾਹਰੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ 'ਸਵਧਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ।
ਬ੍ਰੂਯੁਰਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਧੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਭੂਮੌ ਸਿਂਚੇਤ੍ਤਤੋ ਜਲਮ੍
'ਸਵਧਾ' ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਅਸੇ ਹੋਵੇ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ।
ਦਾਤਾਰੋਨੋ ऽਭਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਤਾਂ ਵੇਦਾਃ ਸਂਤਤਿਰੇਵ ਚ
ਦਾਨੀ ਵਧਣ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਿਰ ਜੀਵਨ ਹੋਣ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੇ ਸਂਸ਼੍ਰਵਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮਰ੍ਧ੍ਯਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਜਿਸ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅਰਘ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ,
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਨੁਵ੍ਰਜ੍ਯ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਪਿਤृਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਏ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਵृਦ੍ਧੌ ਨਾਨ੍ਦੀਮੁਖਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਧੇ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਨਾਂਦੀਮੁਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਦੇਵਹੀਨਮੇਵਾਰ੍ਧ੍ਯੈਕਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਇਕ ਪਿਤਰ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ।
ਉਪਤਿषਅਟਤਾਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਪ੍ਰਵਿਸਰ੍ਜਨੇ
ਅੰਤਹੀਨ ਰਸਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਗਨ੍ਧੋਦਕਂ ਤਿਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਚਾਰ ਬਰਤਨ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸਮਾਨਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੇषਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੋ ਬਰਤਨ, ਬਾਕੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਵਾਕ੍ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਯਸ੍ਯ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਸਪੀੰਡਾ-ਸਬੰਧ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ,
ਭृਤੇ ऽਹਨਿ ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਤੁ ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚਗੋ ऽਜਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਗ੍ਨੌ ਜਲੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਉਹ ਚਾਵਲ ਦੇ ਗੋਲੇ ਗਾਂ, ਬਕਰੀਆਂ, ਭੇਡਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨੇਨ ਵੈ ਮਾਸਂ ਪਾਯਸੇਨ ਤੁ ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਹਵਿਸ਼ਯ ਅੰਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਾਯਸ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਐਣਰੌਰਵਵਾਰਾਹਸ਼ਾਸ਼ੈਰ੍ਮਾਂਸੈਰ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹਿਰਣ, ਭੇਡ, ਸੂਰ ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਹੋਵੇ।
ਖਡ੍ਗਾਮਿषਂ ਮਹਾਕਲ੍ਪਂ ਮਧੁ ਮੁਨ੍ਯਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਗੈਂਡੇ ਦਾ ਮਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਮਧੂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦਾ ਅੰਨ ਵੀ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਗਯਾਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਮਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਯਾਂ ਕਨ੍ਯਾਵੇਦਿਨਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੂਨ੍ਵੈ ਸਤ੍ਸੁਤਾਨਪਿ
ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਕੁੜੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸ੍ਵਿਨਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੂਪ੍ਯੇ ਸਕੁਪ੍ਯਕੇ
ਬ੍ਰਹਮ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿष੍ਵੇਕਾਂ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਪਹਿਲੀ ਤਿਥੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਚੌਦਵੀ ਛੱਡ ਕੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹ੍ਯਪਤ੍ਯਮੋਜਸ਼੍ਚ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਬਲਂ ਤਥਾ
ਸਵਰਗ, ਸੰਤਾਨ, ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਜਮੀਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ।