ਪ੍ਰਣੀਤਾਯਾਂ ਸਮਾਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਪੂਰਯੇਜ੍ਜਲੈਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਣੀਤਾ ਪਾਸ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯ੍ਯ ਤਤੋ ਦਰ੍ਭੇਃ ਪਰਿਦਧ੍ਯਾਦਿਮਾਂ ਬੁਧਃ
ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਭਰੂਪਤਯਾ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਵਿਤ੍ਰਚ੍ਛੇਦਨਾਨਿ ਚ
ਦਰਭਾ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੱਟਣੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤੇਨਾਤਿਪੁਣ੍ਯਦਂ ਕਰ੍ਮ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਰਮ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਲਾਲਚਕ੍ਰਘਟਿਤਂ ਆਸੁਰਂ ਮृਣ੍ਮਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕੁੰਨਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਘੜਾ ਅਸੁਰਕ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰੁਵੇ ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਪ੍ਯਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਸ੍ਰੁਵਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ, ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਰੇ ਧੂਤੇਨ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਸ੍ਰੁਵਾ ਅੱਗੇ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਭਯ ਹੈ; ਵਿਚਕਾਰ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਰਨਿਲੋ ਯਮਃ
ਅਗਨਿ, ਸੂਰਜ, ਸੋਮ, ਵਿਰਿੰਚੀ, ਅਨਿਲ ਤੇ ਯਮ—
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭਘੋਗਾਰ੍ਥਨਾਸ਼ਾਯ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਧਿਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਗਨਿ ਧਨ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਰੋਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਲੋ ਵृਦ੍ਧਿਦਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਮੋ ਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਦੋ ਮਤਃ
ਅਨਿਲ ਵਾਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਖਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਞ੍ਚਸ਼ਾਖਂ ਤਥਾਪਰਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੰਜ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਾਲਾ।
ਪਲਾਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸ੍ਰੁਵੇ ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ੍ਰੁਚਿ
ਸ੍ਰੁਵਾ ਤੇ ਸ੍ਰੁਚ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤਣੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਚੈਤਦਾਖ੍ਯਾਤਂ ਹ੍ਯਨ੍ਯੇषਾਮਙ੍ਗੁਲੋਨਕਮ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅੰਗੁਠਾ ਘੱਟ।
ਦृष੍ਟਿਦੋषਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਦਿੱਖੀ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੂਰ੍ਣੀਕृਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਯਜ੍ਞਸਂਪੂਰ੍ਣਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਪਾਤਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਲਾਨਿ ਤੁ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਗਿਆਨੀ ਚਾਰ ਭਰੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤੇ ਤृਪ੍ਤੋਭਵੇਦ੍ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦ੍ਯਾਞ੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਮੁਖਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ ਕਟਿਰ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਿਭਿਃ ਸ੍ਮृਤਾ
ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ-ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਵੀ।
ਦ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍षਕਂ ਚ षਣ੍ਨੇਤ੍ਰਂ ਪਿਙ੍ਗਲਂ ਸਪ੍ਤਜਿਹ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਛੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲ੍ਹਾ ਰੰਗ ਦਾ, ਤੇ ਸੱਤ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰੁਕ੍ਸ੍ਤ੍ਰੁਵੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾ ਚ ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ
ਚਮਚ, ਕਟੋਰਾ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਮੇषਾਰੂਢਂ ਚਤੁਃਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਬਾਲਾਦਿਤ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਵਮਗ੍ਨਿਦੇਹਂ ਤੁ ਹੋਮਕਰ੍ਮਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਅੱਗ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੋਮ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਿਲਾਧਿਕ੍ਯਂ ਹਵਿਰ੍ਮਤਮ੍
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਹੁਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਤਿਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਚਾਰੇ ਸੂਕਰੀ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਗੀ ਹਂਸੀ ਸ਼ੁਭਾਤ੍ਮਕੇ
ਟੋਨੇ-ਟੂਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰ, ਹਿਰਨ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਵਾਸਤੂ ਵਾਲਾ ਹੰਸ ਦੀ ਭੇਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਮਾਨਾਮਿਕਾਙ੍ਗੁष੍ਟੈਰ੍ਮृਗੀ ਸੁਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਹਿਰਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਮੱਧਲੇ, ਅਨਾਮਿਕਾ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਧਿਮਧ੍ਵਾਜ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਿਲੈਃ
ਪੁਜਾਰੀ ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਵਣ।
ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਵਨਾਮਿਕਾਸਕ੍ਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਅਨਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਣਾਨਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਥਾ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਲਈ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ।