ਸ ਤਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਾਰਾਲੋਕਨਗੋਚਰਃ
ਉਹ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਪਾਣਿਂ ਚ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦਤ੍ਰ ਭਵਤੋ ਗृਹੇ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਹੈ—
ਸਕ੍ਤੁਯਾਵਕਵ੍ਰੀਹੀਨਾਮਪੂਪਾਨਾਂ ਚ ਮੇ ਗृਹੇ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਤੂ, ਯਾਵਕ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਪੂੜੀਆਂ ਹਨ—
ਕਦਨ੍ਨਾਨਿ ਦਿਜੈਤਾਨਿ ਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇਵੋ, ਚਾਹੇ ਸਧਾਰਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ।
ਗृਹੇ ਸ਼ਾਲਿਨਿ ਮਦ੍ਗੇਹੇ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੌਲ ਜਾਂ ਜੌ ਨਾਲ ਜੋ ਵੀ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਹੈ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸਾ ਪਤ੍ਨੀ ਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਮਿਚ੍ਛਾਤੋ ਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ।
ਅਪਿ ਤੇ ਪਰਮਾ ਤृਪ੍ਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪੁष੍ਟਿਰੇਵ
ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਜਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਿਆ ਹੈ?
ਕ੍ਵ ਨਿਵਾਸੀ ਭਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਕ੍ਵ ਵਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ?
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਚ ਭੁਕ੍ਤੇ ऽਨ੍ਨੇ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਭੁੱਖਾ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨਾਦੌ ਦਗ੍ਧੇ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਪੀਸ਼੍ਵਃ
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਛੁਰੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣੇ ਦੇਹਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯੇ ਨ ਮਮੈਤੇ ਯਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੀਆਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਮਨਸਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾ ਤੁष੍ਟਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਧਰ੍ਮਾਵਿਮੌ ਦ੍ਵਿਜ
ਮਨ ਦੀ ਸੁਖ-ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਇਹ ਦੋ ਗੁਣ ਮਨ ਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਕ੍ਵ ਨਿਵਾਸਸ੍ਤਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਵ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਤੇ 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?'
ਪੁਮਾਨ੍ਸਵਰ੍ਗਤੋ ਵ੍ਯਾਪੀਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ਵਦਯਂ ਯਤਃ
ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਸੁਭਾਵ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਜਾਣ ਲੈ।
ਸੋ ऽਹਂ ਗਨ੍ਤਾ ਨ ਚਾਗਨ੍ਤਾ ਨੈਕਦੇਸ਼ਨਿਕੇਤਨਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਮਿष੍ਟਨ੍ਨੇ ਮਿष੍ਟਮਿਤ੍ਯੇषਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਸਾ ਮੇ ਕृਤਾ ਤਵ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਜੀਭ, ਜੋ 'ਇਹ ਸੁਆਦਲਾ ਹੈ' ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਈ।
ਮਿष੍ਟਮੇਵ ਯਦਾਮਿष੍ਟਂ ਤਦੇਵੋਦ੍ਵੇਗਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਆਦਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਵਸਾਨੇषੁ ਕਿਮਨ੍ਨਂ ਰੁਚਿਕਾਰਣਮ੍
ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ?
ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ऽਯਂ ਤਥਾ ਦੇਹਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਪਰਮਾਣੁਭਿਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਣੂਆਂ ਨਾਲ।
ਗੁਡਃ ਫਲਾਨੀਤਿ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਪਰਮਾਣਵਃ
ਗੁੜ ਤੇ ਫਲ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਣੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਨਃ ਸ਼ਮਨਾਲਬਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਹਿ ਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ 'ਚ ਕਰ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਇਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਨਿਦਾਘੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਨਿਦਾਘ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਨष੍ਟੋ ਮੋਹਸ੍ਤਵਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਾਂਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਮੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਤੇਰੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਭ੍ਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਇਹਾਗਤੋ ऽਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਸੁਬੋਧਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਭਿਧੇਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੁਪਂ ਪਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ।
ਪੂਜਿਤਃ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨਿਚ੍ਛਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਭੁਃ
ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਦਾਘਜ੍ਞਾਨਦਾਨਾਯ ਤਦੇਵ ਨਗਰਂ ਗੁਰੁਃ
ਉਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਦਾਘ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਮਹਾਬਲਪਰੀਵਾਰੇ ਪੁਰਂ ਵਿਸ਼ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।