ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਪਰਦੇਹੇषੁ ਸਤੋ ऽਪ੍ਯੇਕਮਯਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਵੇਣੁਰਙ੍ਘ੍ਰਵਿਭੇਦੇਨ ਭੇਦਃ षਙ੍ਜਾਦਿਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਵੇਣੂ ਜਾਂ ਪੈਰ ਆਦਿ ਵੱਖਰੇ ਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਵੱਖਰਾ ਪਨ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।
ਏਕਤ੍ਵਂ ਰੂਪਭੇਦਸ਼੍ਚ ਵਾਹ੍ਯਕਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਜਃ
ਇੱਕਤਾ ਤੇ ਰੂਪ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਪਨ ਬਾਹਰਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤ੍ਰ ਭੂਪ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਗੀਤਮृਭੁਣਾ ਭਵੇਤ੍
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਰਭੂ ਨੇ ਗਾਇਆ ਸੀ।
ऋਭੁਰ੍ਨਾਮਾਬਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਟਿਨਃ
ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਭੂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਿਦਾਘੋ ऽਭੂਤ੍ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਤਨਯਃ ਪੁਰਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਦਾਘ ਰਭੂ ਦਾ ਚੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਵਾਪ੍ਤਜ੍ਞਾਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਨ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਵੈਤਵਾਸਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੱਚ ਦੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦੇਵਿਕਾਯਾਸ੍ਤਟੇ ਵੀਰ ਨਾਗਰਂ ਨਾਮ ਵੈ ਪੁਰਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਦੇਵਿਕਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਨਾਗਰਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ।
ਰਮ੍ਯੋਪਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਰ੍ਥਵੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸਮਤੀਤੇ ऽਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ—
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਾਰਾਲੋਕਨਗੋਚਰਃ
ਉਹ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਪਾਣਿਂ ਚ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦਤ੍ਰ ਭਵਤੋ ਗृਹੇ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਹੈ—
ਸਕ੍ਤੁਯਾਵਕਵ੍ਰੀਹੀਨਾਮਪੂਪਾਨਾਂ ਚ ਮੇ ਗृਹੇ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਤੂ, ਯਾਵਕ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਪੂੜੀਆਂ ਹਨ—
ਕਦਨ੍ਨਾਨਿ ਦਿਜੈਤਾਨਿ ਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇਵੋ, ਚਾਹੇ ਸਧਾਰਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ।
ਗृਹੇ ਸ਼ਾਲਿਨਿ ਮਦ੍ਗੇਹੇ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਤਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੌਲ ਜਾਂ ਜੌ ਨਾਲ ਜੋ ਵੀ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਹੈ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸਾ ਪਤ੍ਨੀ ਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਮਿਚ੍ਛਾਤੋ ਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ।
ਅਪਿ ਤੇ ਪਰਮਾ ਤृਪ੍ਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪੁष੍ਟਿਰੇਵ
ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਜਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਿਆ ਹੈ?
ਕ੍ਵ ਨਿਵਾਸੀ ਭਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਕ੍ਵ ਵਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ?
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਚ ਭੁਕ੍ਤੇ ऽਨ੍ਨੇ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਭੁੱਖਾ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨਾਦੌ ਦਗ੍ਧੇ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਪੀਸ਼੍ਵਃ
ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਛੁਰੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣੇ ਦੇਹਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯੇ ਨ ਮਮੈਤੇ ਯਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੀਆਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਮਨਸਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾ ਤੁष੍ਟਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਧਰ੍ਮਾਵਿਮੌ ਦ੍ਵਿਜ
ਮਨ ਦੀ ਸੁਖ-ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਇਹ ਦੋ ਗੁਣ ਮਨ ਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਕ੍ਵ ਨਿਵਾਸਸ੍ਤਵੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਵ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਚ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਤੇ 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?'
ਪੁਮਾਨ੍ਸਵਰ੍ਗਤੋ ਵ੍ਯਾਪੀਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ਵਦਯਂ ਯਤਃ
ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਸੁਭਾਵ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਜਾਣ ਲੈ।
ਸੋ ऽਹਂ ਗਨ੍ਤਾ ਨ ਚਾਗਨ੍ਤਾ ਨੈਕਦੇਸ਼ਨਿਕੇਤਨਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਮਿष੍ਟਨ੍ਨੇ ਮਿष੍ਟਮਿਤ੍ਯੇषਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਸਾ ਮੇ ਕृਤਾ ਤਵ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਜੀਭ, ਜੋ 'ਇਹ ਸੁਆਦਲਾ ਹੈ' ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਈ।
ਮਿष੍ਟਮੇਵ ਯਦਾਮਿष੍ਟਂ ਤਦੇਵੋਦ੍ਵੇਗਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਆਦਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਵਸਾਨੇषੁ ਕਿਮਨ੍ਨਂ ਰੁਚਿਕਾਰਣਮ੍
ਆਰੰਭ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ?