ਸਂਜਹਾਰ ਕੁਲਂ ਸ੍ਵਂ ਯਸ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪ੍ਯਹਂ ਭਜੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਤਮੀਸ਼ਾਨਂ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਯੋ ਧਰ੍ਮਂ ਕृਤਾਦੌ ਤਨ੍ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੇਨ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਕੋਟ੍ਯਬ੍ਦੈਰਪਿ ਤਂ ਭਜੇ
ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਮਨਵਃ ਕਥਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਲ੍ਲਕੋ ਭਜੇ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮੈਂ, ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਵਿਤ੍ਰਤਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤ ਕਥਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਚਾਲ੍ਪਧੀਃ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ, ਜੋ ਥੋੜੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪਾਪਿਨਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸ਼ਦ੍ਧਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਨ੍ਪੁਯੁਃ
ਪਾਪੀ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਰੁਪਂ ਤਮਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਤਮਾਦਿਦੇਵਮਜਰਂ ਜ੍ਞਾਨਰੁਪਂ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਅਜਰ, ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਭਜਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਕਂ ਦੇਵਂ ਵਨ੍ਦੇ ਭਾਵਾਤ੍ਮਕਂ ਹਰਿਮ੍
ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਂ ਯੋ ऽਤ੍ਸ੍ਯਤਿष੍ਟਤ੍ਤਮੀਸ਼ਮਜਰਂ ਭਦੇ
ਜੋ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਪਦਂ ਯੋ ਦਦਾਤੀਸ਼ਸ੍ਤਂ ਵਨ੍ਦੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾ ਨਾਰਦਸਂਯੁਤਾਸ੍ਤੁ ਸਨਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਪੁਦਂ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਃ
ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਸਨੰਦਨ ਆਦਿ, ਉਸ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਸਨਕ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ऽਸ੍ਤਿ ਯਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਸਨਕਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ।
ਤੇਨੇਦਮਖਿਲਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਪਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹਿਲਦਾ, ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਗੁਣਭੇਦਮਧਿष੍ਠਾਯ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਤ੍ਰਿਕਮਵਾਸृਜਤ੍
ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨੂੰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਬਣਾਏ।
ਮਧ੍ਯੇਰੁਦ੍ਰਾਖ੍ਯਮੀਥਾਨਂ ਜਗਦਨ੍ਤਕਰਂ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਦਾ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕੇਚਿਦੂਚਿਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵਾਭਾਵਸ੍ਵਰੁਪਾ ਸਾ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਜੋ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਹ੍ਯਵਿਦ੍ਯਾ ਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਭਵੇਦ੍ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਗਿਆਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਕਭਾਵਨਾ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਾ ਵਿਦ੍ਯੇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਬੁੱਧੀ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭੇਦਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਚੇਤ੍ਸਂਸਾਰਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਿਣੀ
ਜੇ ਇਹ ਨਫਰਤ ਰਹਿਤ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਚ੍ਚੇਙ੍ਗੇਦ੍ਯਚ੍ਚਨੇਙ੍ਗਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਚਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਾ ਚਲਦਾ।
ਅਵਿਦ੍ਯੋਪਾਧਿਯੋਗੇਨਤਥੇਦਮਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪੜਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਾਹਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾਙ੍ਗਾਰੇ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਟਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਅਧਾਰ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰਕੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀਤ੍ਯਪਰੇ ਚੈਨਾਂ ਗਿਰਿਜੇਤ੍ਯਮ੍ਬਿਕੇਤਿ ਚ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ, ਕੁਝ ਗਿਰਿਜਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਅੰਬਿਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੌਮਾਰੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਚੇਤਿ ਵਾਰਾਹ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੀ ਚ ਸ਼ਾਮ੍ਭਵੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਕਉਮਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਨਵੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਇੰਦਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚ ਪਰਾ ਚੇਤਿ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪਰਮਰ੍षਸ੍ਯਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪਰਮ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।