ਹੁਤੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਪਾਪ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਰਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਿਹੈਵ ਚ
ਦਾਨ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਇਕ ਪਰਲੋਕ ਲਈ, ਤੇ ਇਕ ਇਸ ਲੋਕ ਲਈ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਃ ਕਤਿਵਿਧੋ ਵਾਪਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਧਰਮ ਕਿੰਨੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਲਾਵਾਪ੍ਤਿਰ੍ਯੋ ऽਨ੍ਯਥਾ ਸ ਵਿਮੁਹ੍ਯਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਸਮਾਚਾਰਾਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਬਾਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੱਸੋ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਭਗਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਹਿਤਮਨੁਤਿष੍ਟਤਾ ਧਰ੍ਮਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਮਾਸ਼੍ਰਮਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ऽਭਿਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿष੍ਟਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਏ ਸਨ।
ਇਤਿ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਖਲੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵਦਨ੍ਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਦੂਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਵृਤਾਨਾਂ ਸਦਾਚਾਰਾਣਾਂ ਸਹਧਰ੍ਮਚਰ੍ਯਫਲਾਰ੍ਥਿਨਾਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਥੀ ਧਰਮ ਦੀ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਵਾਪ੍ਤਿਰ੍ਹ੍ਯ.ਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸਾਧਨਮਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਗਰ੍ਹਿਤਕਰ੍ਮਣਾ ਧਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੋਪਲਬ੍ਧਪ੍ਰਕਰ੍षੇਣ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇਨ ਵਾ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸਾਗਰਗਤੇਨ ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਨਿਯਮਾਭ੍ਯਾਸਦੈਵਤਪ੍ਰਸਾਦੋਪਲਬ੍ਧੇਨ ਵਾ ਧਨੇਨ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੇ ਧਨ ਸਾਫ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੋ ਧਨ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਣਾਂ ਮੂਲਮੁਦਾਹਰਨ੍ਤਿ ਗੁਰੁਕੁਲਨਿਵਾਸਿਨਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਾ ਯੇ ऽਨ੍ਯੇ ਸਂਕਲ੍ਪਿਤਵ੍ਰਤਨਿਯਮਧਰ੍ਮਾਨੁष੍ਟਾਨਿਨਸ੍ਤੇषਾਮਪ੍ਯਨ੍ਤਰਾ ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਬਲਿਸਂਵਿਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ
ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮ-ਵਰਤ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਭਿਖ ਤੇ ਬਲੀ ਦੀ ਸਾਂਝ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਦ੍ਰਵ੍ਯੋਪਸ੍ਕਾਰ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਖਲ੍ਵੇਤੇ ਸਾਧਵਃ ਸਾਧੁਪਥ੍ਯੋਦਨਾਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਪ੍ਰਸਂਗਿਨਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਭਿਗਮਨਦੇਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਤਿ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਸਾਮਾਨ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸਦਾ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ, ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਭਿਗਮਨਮਨਸੂਯਾਵਾਕ੍ਯਦਾਨਸੁਖਸਤ੍ਕਾਰਾਸਨਸੁਖਸ਼ਯਨਾਭ੍ਯਵਹਾਰਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਚੇਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਠ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ, ਮਿਲਣ ਆਉਣਾ, ਨਿਰਵੈਰ ਬੋਲਣਾ, ਚੰਗੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਕਰਨਾ, ਬੈਠਣ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੇਜ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਠੀਕ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਣ੍ਯਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਪੂਣ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਚਾਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਨਿਵਾਪੇਨ ਪਿਤਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸਸ਼੍ਰਵਣਧਾਰਣੇਨ ऋषਯਃ ਅਪਤ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਿਤਿ
ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਨ, ਸੁਣਨ ਤੇ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਰਿਤਾਪੋਦਪਘਾਤਸ਼੍ਚ ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਰ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਤਪ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਤੇ ਰੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਕਹਿਣਾ ਮੰਨ੍ਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਦਂ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਗਤਂ ਤਪਃ
ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਤਪ ਹੈ।
ਅਪਿ ਚਾਤ੍ਰ ਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭ੍ਯਙ੍ਗਨਿਤ੍ਯੋਪਭੋਗਨृਤ੍ਯਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਖਨਯਨਸ੍ਨੇਹਰਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਲੇਹ੍ਯਪੇਯਚੋष੍ਯਾਣਾਮਭ੍ਯਵਹਾਰ੍ਯ੍ਯਾਣਾਂ ਵਿਵਿਧਾਨਾਮੁਪਭੋਗਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮਾਲਾ, ਗਹਿਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੁਖ, ਨੱਚ-ਗੀਤ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣਨ, ਪਿਆਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇਖਣ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ।
ਸ ਸੁਖਾਨ੍ਯਨੁਭੂਯੇਹ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਹ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਕਾਮਸੁਖਾਰਂਭਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਖਲ੍ਵਪਿ ਧਰ੍ਮਮਨੁਸਰਨ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਵਣਾਨਿ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤੇष੍ਵਰਣ੍ਯੇषੁ ਮृਗਵਰਾਹਮਹਿष ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਨਗਜਾਕੀਰ੍ਣੇषੁ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਅਨੁਸਂਚਰਨ੍ਤਿ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ, ਸੂਰ, ਭੈਸ, ਬਾਘ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਹੋਣ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਕੁਸੁਮਾਪਹਾਰਸਂਮਾਰ੍ਜਨਲਬ੍ਧਵਿਸ਼੍ਰਾਮਾਃ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਪਵਨਵਿष੍ਟਂ ਭਵਿਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਤ੍ਵਚੋ ਵਿਵਿਧਨਿਯਮਯੋਗਚਰ੍ਯਾਨੁष੍ਟਾਨਵਿਹਿਤਪਰਿਸ਼ੁष੍ਕਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਤ੍ਵਗਸ੍ਥਿਭੂਤਾ ਧृਤਿਪਰਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਯੋਗਾਚ੍ਛਰੀਰਾਣ੍ਯੁਦ੍ਵਹॄਨ੍ਤੇ
ਲਕੜੀ, ਕੁਸ਼ਾ, ਤੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਠੰਡ, ਗਰਮੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਸਹਿ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁੱਕੀ ਮਾਸ, ਲਹੂ, ਚਮੜੀ, ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਦਿਲੋਂ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢੋ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਸ ਦਹੇਦਗ੍ਨਿਵਦ੍ਦੋषਾਞ੍ਜਯੇਲ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਜਾਯਾਨ੍
ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਞ੍ਚਨਾਸ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਸਕ੍ਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ।
ਅਰਿਮਿਤ੍ਰੋਦਾਸੀਨਾਂ ਤੁਲ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਜਰਾਯੁਜਾਣ੍ਡਜਸ੍ਵੇਦਜਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਾਙ੍ਮਨृਃਕਰ੍ਮਭਿਰਨਭਿਰਨਭਿਦ੍ਰੋਹਿਣੋ ऽਨਿਕੇਤਾਃ ਪਰ੍ਵਤਪੁਲਿਨਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਦੇਵਾਯਤਨਾਨ੍ਯਨੁਸਂਚਰਨ੍ਤੋ ਵਾ ਸਾਰ੍ਥਮੁਪੇਯੁਰ੍ਨਗਰਂ ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਾ ਨ ਕ੍ਰੋਧਦਰ੍ਪਲੋਭਮੋਹਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਦਂਭਪਰਿਵਾਦਾਭਿਮਾਨਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਹਿਂਸਾ ਇਤਿ
ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਭਯਮੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭੈਕ੍ਸ਼ੋਪਗਤੈਰ੍ਹਵਿਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਗ੍ਨਿਨਾ ਸਂਵ੍ਰਜਤੇ ਹਿ ਸੋਕਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਮਿਲੇ ਹੋਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਨ੍ਧਨਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਃ
ਇੰਨ੍ਹਾ ਬਿਨਾ ਇੰਨ੍ਹਾ ਦੀ ਲੋੜ, ਸ਼ਾਂਤ ਜੋਤ ਵਾਂਗ, ਦੁਜਾਤੀ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਹਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਕੁਲਵਾਸਮੇਵ ਪ੍ਰਥਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਹਰਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਯਗਤ੍ਰ ਸ਼ੌਚਸਸ੍ਕਾਰਨਿਯਮਵ੍ਰਤਵਿਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾ ਉਭੇ ਸਂਧ੍ਯੇ ਭਾਸ੍ਕਰਾਗ੍ਨਿਦੈਵਤਾਨ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਯ ਵਿਹਾਯ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਲਸ੍ਯਂ ਗੁਰੋਰਭਿਵਾਦਨਵੇਦਾਬ੍ਯਾਸਸ਼੍ਰਵਣਪਵਿਤ੍ਰਘੀਕृਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿषਵਣਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਪਰਿਚਰਣਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਨਿਤ੍ਯਭਿਕ੍ਸ਼ਾਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦਿਸਰ੍ਵਨਿਵੇਦਿਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਗੁਰੁਵਚਨਨਿਦੇਸ਼ਾਨੁष੍ਟਾਨਾਪ੍ਰਤਿਕੂਲੋ ਗੁਰੁਪ੍ਰਸਾਦਲਬ੍ਧਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਤਤ੍ਪਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਹਿਲਾ ਆਸ਼ਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਲਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ, ਪਾਠ ਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲੈਣੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਰੋਜ਼ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਰਜਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਪਾਠ-ਪੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਿੱਤਰ, ਤੇ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਜੜ, ਅੰਡੇ, ਜਣੇ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਬੋਲ, ਮਨ, ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ; ਘਰ-ਵਿਹੂਣੇ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਦੇਵ-ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗੁੱਸਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਲਚ, ਮੋਹ, ਦੁਖ, ਝੂਠ, ਨਿੰਦਾ, ਅਭਿਮਾਨ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।