ਨਿਵੇਦਾਦੇਵ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਚ੍ਚਿਤਯੇਤ੍
ਵਿਰਾਗ ਤੋਂ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਘਬਰਾਉਣ ਨਾ ਦਿਓ।
ਸ਼ੌਚੇ ਤੁ ਸਤਤਂ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੋ।
ਸਤ੍ਯਂਵ੍ਰਤਂ ਤਪਃ ਸ਼ੌਚਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਿਸृਜਤੇ ਪ੍ਰਜਾ
ਸੱਚ, ਵਚਨ, ਤਪ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨृਤਂ ਤਮਸੋ ਰੂਪਂ ਤਮਸਾ ਨੀਯਤੇ ਹ੍ਯਧਃ
ਝੂਠ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਹਨੇਰਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਨਰਕਂ ਤਮ ਏਵ ਚ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਰਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅੰਧਕਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇਵਂਵਿਧਾ ਲੋਕੇ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਤ੍ਯਾਨृਤੇ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੀਵਨ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰੀਰੈਰ੍ਮਾਨਸੈਰ੍ਦੁਃਖੈਃ ਸੁਖੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸੁਖੋਦਯੈਃ
ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਦੁੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਖ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਤੇਤ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਥੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਯਥਾ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਨ ਭਾਸਤੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤਮੋਭਿਭੂਤਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਦੈਤਦ੍ਭਵਤਾਭਿਹਿਤਂ ਸੁਖਾਨਾਂ ਪਰਮਾ ਸ੍ਥਿਤਿਰਿਤਿ
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਕੀ ਹੈ?
ਨ ਤਦੁਪਗृਹ੍ਣੀਮੋ ਨ ਹ੍ਯੇषਾਮृषੀਣਾਂ ਮਹਤਿ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤਪਸਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤ੍ਰਿਲੋਕਕृਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭੁਰੇਕਾਕੀ ਤਿष੍ਟਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਨ ਕਾਮਸੁਖੋष੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਵਦਧਾਤਿ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਪ ਵਿਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਕੱਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਅਪਿ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਉਮਾਪਤਿਃ ਕਾਮਮਭਿਵਰ੍ਤਮਾਨਮਨਙ੍ਗਤ੍ਵੇਨ ਸਮਮਨਯਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਮੌ ਨ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਰਞ੍ਜਯਤਿ ਗृਹੀਤੋ ਨ ਤ੍ਵੇष ਤਾਵਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਗੁਣਵਿਸ਼ੇष ਇਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਖਾਸ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਨੈਤਦ੍ਭਗਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਮਿ ਭਵਤਾ ਤੂਕ੍ਤਂ ਸੁਖਾਨਾਂ ਪਰਮਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਇਤਿ ਲੋਕਪ੍ਰਵਾਦੋ ਹਿ ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਫਲੋਦਯਃ ਸੁਕृਤਾਤ੍ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਯਤੇ ऽਨ੍ਯਥਾ ਦੁਃਖਮਿਤਿ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਨ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਚਰਚਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਮਿਹੋਭਯਮ੍
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਖ ਹੀ ਸੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਹਨ।
ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਤਦ੍ਵਿਧਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਉਸੇ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਤਲ੍ਲੋਕਨਿਰ੍ਮਾਤਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਰਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਜਨਨੀ ਹੈ।
ਹੁਤੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਪਾਪ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਰਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਿਹੈਵ ਚ
ਦਾਨ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਇਕ ਪਰਲੋਕ ਲਈ, ਤੇ ਇਕ ਇਸ ਲੋਕ ਲਈ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਃ ਕਤਿਵਿਧੋ ਵਾਪਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਧਰਮ ਕਿੰਨੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਲਾਵਾਪ੍ਤਿਰ੍ਯੋ ऽਨ੍ਯਥਾ ਸ ਵਿਮੁਹ੍ਯਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਸਮਾਚਾਰਾਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਬਾਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੱਸੋ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਭਗਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਹਿਤਮਨੁਤਿष੍ਟਤਾ ਧਰ੍ਮਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਮਾਸ਼੍ਰਮਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ऽਭਿਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿष੍ਟਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਚਾਰ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਏ ਸਨ।
ਇਤਿ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਖਲੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਵਦਨ੍ਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਦੂਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਵृਤਾਨਾਂ ਸਦਾਚਾਰਾਣਾਂ ਸਹਧਰ੍ਮਚਰ੍ਯਫਲਾਰ੍ਥਿਨਾਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਥੀ ਧਰਮ ਦੀ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਅਨृਤਾਤ੍ਖਲੁ ਤਮਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਤਤਸ੍ਤਮੋਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਅਧਰ੍ਮਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਕ੍ਰੋਧਲੋਭਮੋਹਹਿਂਸਾਨृਤਾਦਿਭਿਖਚ੍ਛਨ੍ਨਾਃ ਖਲ੍ਵਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਧਵ੍ਯਾਧਿਰੁਜੋਪਤਾਪੈਰਵਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਧਬਨ੍ਧਨਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸ਼੍ਰਮਕृਤੈਰੁਪਤਾਪੈਰੁਪਤਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਰ੍षਵਾਤਾਤ੍ਯੁष੍ਣਾਤਿਸ਼ੀਤਕृਤੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਭਯੈਃ ਸ਼ਾਰੀਰੈਰ੍ਦੁਃਖੈਰੁਪਤਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਨ੍ਧੁਧਨਵਿਨਾਸ਼ਵਿਪ੍ਰਯੋਗਕृਤੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨਸੈਃ ਸ਼ੌਕੈਰਭਿਭੂਯਨ੍ਤੇ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਕृਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰਿਤਿ ਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤੈਃ
ਇਥੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਝੂਠ ਤੋਂ ਅੰਧਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਅਧਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧ, ਲਾਲਚ, ਭੁਲੇਖਾ, ਹਿੰਸਾ, ਝੂਠ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਾਰ-ਕੱਟ, ਕੈਦ, ਹੋਰ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਲ ਉਜੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੀਂਹ, ਹਵਾ, ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੰਡ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਸਰੀਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਕੁਲਵਾਸਮੇਵ ਪ੍ਰਥਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਹਰਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਯਗਤ੍ਰ ਸ਼ੌਚਸਸ੍ਕਾਰਨਿਯਮਵ੍ਰਤਵਿਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾ ਉਭੇ ਸਂਧ੍ਯੇ ਭਾਸ੍ਕਰਾਗ੍ਨਿਦੈਵਤਾਨ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਯ ਵਿਹਾਯ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਲਸ੍ਯਂ ਗੁਰੋਰਭਿਵਾਦਨਵੇਦਾਬ੍ਯਾਸਸ਼੍ਰਵਣਪਵਿਤ੍ਰਘੀਕृਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿषਵਣਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਪਰਿਚਰਣਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਨਿਤ੍ਯਭਿਕ੍ਸ਼ਾਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦਿਸਰ੍ਵਨਿਵੇਦਿਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਗੁਰੁਵਚਨਨਿਦੇਸ਼ਾਨੁष੍ਟਾਨਾਪ੍ਰਤਿਕੂਲੋ ਗੁਰੁਪ੍ਰਸਾਦਲਬ੍ਧਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਤਤ੍ਪਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਹਿਲਾ ਆਸ਼ਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਆਲਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ, ਪਾਠ ਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲੈਣੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਛੂਹਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਰੋਜ਼ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਰਜਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਪਾਠ-ਪੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।