ਪਤਿਤੋ ਵ੍ਯਾਧਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਾਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗृਹਾਙ੍ਗਣੇ
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਂ ਸ੍ਵਵਕ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਵਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚਰਨ੍ਦ੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਕਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੌੜ ਪਏ।
ਗਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਕਾਰਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਨ੍ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਮਮ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਤ੍ਤਾਵਨ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਮੇਰੇ ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਬੁਧਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਮ੍ਯਗਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਥਾਂ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਸਚੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ?
ਮਨਸਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪਨ੍ਨੋ ਹਰਿਪੂਜਾ ਰਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤਾਨਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਭਵਤ੍ਯੁਗ੍ਰਭਵਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧਸ੍ਤਤ੍ਸਙ੍ਗਲੁਬ੍ਧਾ ਯਦਿ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜਃ
ਜੇ ਉਹ ਲੋਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਬੰਧਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਕਰੈਃ ਪਰਿਤੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਂ ਸ਼ੁਭਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿਯਾਨ੍ਤਿ ਹृष੍ਟਾਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤੇਨ ਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਚੇਤਨਾਸ੍ਤੇ ਮਾਤੁਃ ਪਯੋਧਰਰਸਂ ਨ ਪੁਨਃ ਪਿਬਨ੍ਤਿ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ।
ਤੇ ਵਾ ਪੁਂਨਤਿ ਚ ਜਗਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰੀਰਸਂਗਾਤ੍ ਸਂਭਾषਣਾਦਪਿ ਤਤੋ ਹਰਿਰੇਵ ਪੂਜ੍ਯਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਸਰੀਰਕ ਸੰਗ ਜਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਕਲਂ ਭਦ੍ਰਂ ਯਥਾ ਨਿਮ੍ਨੇ ਜਲਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਥੇ ਸਾਰਾ ਸੁਭਾਗ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਵੀਂ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ।
ਹਰਿਰੇਵ ਤਤਃ ਪੂਜ੍ਯੋ ਯਤਸ਼੍ਚੇਤਨ੍ਯਕਾਰਣਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਪृਜ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸਂਕੋਚਵਿਸ੍ਤਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ?
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯੁਗਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੁਗਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਬਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਕਾਨ੍
ਮੈਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹਨ।
ਤਥਾ ਵਿਨਾਸਮਾਯਾਤਿ ਧਰ੍ਂਮ ਏਵ ਮਹੀਤਲੇ
ਜਦੋਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਤ੍ਸਰੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਤਮ
ਉੱਚੇ ਜੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹੀਨੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਤੋ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਾਨਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਇਹ ਮਾਪ ਸੱਚ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕਲਿਮਨ੍ਤ੍ਯਂ ਵਿਦੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਯੁਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸਨ੍ਕृਤਯੁਗੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਸਮਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਚ ਵਿਭਾਗਸ਼੍ਚ ਨ ਯੁਗੇ ਕृਤਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਦਾ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਸ੍ਤਪੋਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਤਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਚਿਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਗਤਾਸੂਯਾ ਅਦਾਂਭਿਕਾਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਕਰਨੀ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਏ ਰਹਿੰਦੇ, ਈਰਖਾ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ।
ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਅਕਾਮਫਲਸਂਯੋਗਾਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਫਲ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰੇਤਾਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਧਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।