ਪਰਿਪ੍ਰਣਾਮਨਿਰਤੋ ਹਰਿਭਕ੍ਤਜਨਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਜਯਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਜੈਧਵਜ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਵੀਤਿਹੋਤਰ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ऽਸਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਤਨ੍ਮੇ ਵਦ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਦਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਮਹਾਂਭਾਗ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਪਤਾ ਹੈ?
ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਸਦਾ ਭਦ੍ਰਯਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗृਹਮਾਰ੍ਜਨੇ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਸਫਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਥਾਪਿ ਕਿਂ ਮਹਾਭਾਗ ਏਤਯੋਃ ਸਤਤੋਦ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਕਿਉਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਤਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮਯਿ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਦੱਸ।
ਵਿਨਯਾਵਨਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਜਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਾਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਜਨਮ ਤੋਂ ਯਾਦ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਰੈਵਤੋ ਨਾਮ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੈਵਤ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਪਿਸ਼ੁਨੋ ਨਿष੍ਠੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਹ੍ਯਪਣ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਯੀ
ਉਹ ਚੁਗਲਖੋਰ, ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਵੇਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਦੁਃਖਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਙ੍ਗੋ ਵ੍ਯਾਧਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਮਮਾਰ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰੇ ਸ਼੍ਵਾਸਕਾਸਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਖੰਘ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਕਾਮਚਾਰਪਰਾ ਸਾ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਚ ਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਮਹਾਪਾਪਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵੇषਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬਹਵੋ ਨਿਹਤਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਕਈ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਮਦ੍ਯਪਾਨਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮਾਰ੍ਗਰੋਧਕृਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦਾ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਮਸਂਤਪ੍ਤੋ ਗਨ੍ਤੁ ਕਾਮੋ ਰਤਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਔਰਤ ਨਾਲ ਰਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਿ ਰਾਮੋਪਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਯਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਿਨਾ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਖ ਲਈ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਲੈਟ ਗਿਆ।
ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪਾਂਸ਼ੁਕਣਿਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਮਾਰ੍ਜਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਥੇ ਜਿੰਨੇ ਰੇਤ ਦੇ ਦਾਣੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ—
ਪ੍ਰਦੀਪਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਤਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਸੁਖ ਲਈ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਵਿष੍ਣੁਗृਹੇ ਹ੍ਯਾਗਤਾਃ ਪੁਰਪਾਲਕਾਃ
ਜਦ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆ ਗਏ।
ਆਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਪੁਰਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਿਰੀਟਕੁਣ੍ਡਲਧਰਾ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾਃ
ਉਹ ਤਾਜ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵਯ ਉਡਨ ਖੂਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਲ੍ਪਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹੇ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਭਾਗੇषੁ ਦੇਵਯੋਗੇषੁ ਵੈ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ।
ਤੇਨੈਵ ਮੇ ऽਚ੍ਯੁਤਾ ਸਂਪਤ੍ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਉਸੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸਂਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਵੇਦ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅੰਤ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।