ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਨਾਮ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮੁਰਾਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਨਾਨ੍ਯਧੀਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ 'ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧੇ, ਬਚਾ, ਬਚਾ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੁष੍ਵ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: 'ਪਿਆਰੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾ ਮੇ ऽਸ੍ਤੁ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਪਿ
ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਰਹੇ।
ਕੀਟੇषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ ਮृਗੇषੁ ਸਰੀਸृਪੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਸ਼ਾਚਮਨੁਜੇष੍ਵਪਿ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਜਜਾਤਸ੍ਯ ਮੇ ਭਵਤੁ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਦਾਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਭਕ੍ਤਿਰਚਲਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਣੀ ਚ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਕੀੜਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਿਰਭੇਦ ਰਹੇ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਲੋਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿਦੁਰ੍ਲਮਭਘਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਹੋਵੇ,' ਅਤੇ ਸੰਖ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਪੁਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ ਇਦਮਾਹ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖੋ ਹਸ੍ਤਂ ਤਚ੍ਛਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਭਾਗੀ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਰਨਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਙ੍ਕੋ ऽਪਿ ਤਤੋ ਯਯੌ
ਉਤਤੰਕ ਵੀ ਫਿਰ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਗਿਆ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਪਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪਲਪ੍ਰਦਾ
ਹਰੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯਨ੍ਮਾਧਯਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਵਾਪ ਦੁਰਵਾਪਂ ਵੈ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਾਨਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸੋ ऽਪਿ ਸਰ੍ਵਾਘਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ
ਉਹ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਵਦਤਾਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ,
ਨਮਸ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਯਤ੍ਸਂਗਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿ ਭਾਗ੍ਨਰਃ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਵਾ ਸੁਵृਤ੍ਤਾ ਵਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੰਦ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਭਜੇਦ੍ਧਰਿਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਵੈ ਪਾਪਹਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁਦ੍ਧਰਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦੁਸ੍ਤਰਾਦ੍ਭਵ ਸਾਗਰਾਤ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਔਖੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਯੋ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇषਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਰਸ੍ਥੈਵ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਦਰਜਾ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਵਦਤਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਬੋਲਦੇ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਯਧ੍ਵਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਜੈਧਵਜ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।
ਦੀਪਦਾਨਰਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਪਰਃ
ਉਹ ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੁਸੁਮੋਪੇਤਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਇਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੀਪਦਾਨਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।