ਯਃ ਪਾਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਭਾਵਸ੍ਤਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਸ੍ਤਯਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿਜੁष੍ਟਮਾਦ੍ਯਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਮੁਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਣਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਦਮਸ੍ਤਸਂਗਮਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭਘੁਜਂ ਵਿਤृष੍ਣਮ੍
ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋਭ ਨਹੀਂ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਭੇਦਂ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਕਲ੍ਪਂ ਨ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਣਮਯਂ ਭਜਾਮਿ
ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਬੋਲ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਦੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਾਦ੍ਯਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਂ ਕਥਮਾਤ੍ਮਰੂਪਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਾਂ?
ਦਯਾਂਬੁਧੇ ਪਾਹਿ ਭਯਾਕੁਲਂ ਮਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾ। ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮਗਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਹਾਰਕੇਯੂਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮੋਹਰ, ਕੁੰਡਲ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸਾਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾ ਭਵਰ੍ਧਮਾਨਤਨੁਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅਰਧ-ਦੇਵ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਤੁਲਸੀਕੋਮਲਦਲੈਰਰ੍ਚਿਤਾਙ੍ਘ੍ਨਿਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਨਾਮ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮੁਰਾਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਨਾਨ੍ਯਧੀਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ 'ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧੇ, ਬਚਾ, ਬਚਾ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੁष੍ਵ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: 'ਪਿਆਰੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾ ਮੇ ऽਸ੍ਤੁ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਪਿ
ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਰਹੇ।
ਕੀਟੇषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ ਮृਗੇषੁ ਸਰੀਸृਪੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਸ਼ਾਚਮਨੁਜੇष੍ਵਪਿ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਜਜਾਤਸ੍ਯ ਮੇ ਭਵਤੁ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਦਾਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਭਕ੍ਤਿਰਚਲਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਣੀ ਚ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਕੀੜਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਿਰਭੇਦ ਰਹੇ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਲੋਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿਦੁਰ੍ਲਮਭਘਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਹੋਵੇ,' ਅਤੇ ਸੰਖ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਪੁਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ ਇਦਮਾਹ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖੋ ਹਸ੍ਤਂ ਤਚ੍ਛਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਭਾਗੀ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਰਨਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਙ੍ਕੋ ऽਪਿ ਤਤੋ ਯਯੌ
ਉਤਤੰਕ ਵੀ ਫਿਰ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਗਿਆ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਪਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪਲਪ੍ਰਦਾ
ਹਰੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯਨ੍ਮਾਧਯਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਵਾਪ ਦੁਰਵਾਪਂ ਵੈ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮਾਨਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸੋ ऽਪਿ ਸਰ੍ਵਾਘਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ
ਉਹ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਵਦਤਾਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ,
ਨਮਸ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਯਤ੍ਸਂਗਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿ ਭਾਗ੍ਨਰਃ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।