ਪਰਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਹृਦਂਬੁਜਨਿਵਾਸਿਨਮ੍
ਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਣੋਰਣੀਯਾਂਸਮਜਂ ਸਰ੍ਵੋਪਾਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਸਂਜ੍ਞਂ ਜਗਦ੍ਧਾਮ ਤਮਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯ ਰਹਿਤਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਉਹ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮਜਨਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਂ ਜ੍ਞਾਨਨਿਧਿਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਸ੍ਥਂ ਵਿਭੁਂ ਭਜੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਰ੍ਯੇਦੁਵਤ੍ਪ੍ਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਨੇ ਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਵਗਸ੍ਵਰੁਪਂ ਵਪਤਿਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਂਵਾਙ੍ਮਨੋ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਨੈਕਵੇਦ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਭਜਾਮਿ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਃ ਪਾਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਭਾਵਸ੍ਤਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਸ੍ਤਯਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿਜੁष੍ਟਮਾਦ੍ਯਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਮੁਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਣਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਦਮਸ੍ਤਸਂਗਮਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭਘੁਜਂ ਵਿਤृष੍ਣਮ੍
ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋਭ ਨਹੀਂ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਭੇਦਂ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਕਲ੍ਪਂ ਨ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਣਮਯਂ ਭਜਾਮਿ
ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਬੋਲ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਦੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਾਦ੍ਯਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਂ ਕਥਮਾਤ੍ਮਰੂਪਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਾਂ?
ਦਯਾਂਬੁਧੇ ਪਾਹਿ ਭਯਾਕੁਲਂ ਮਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾ। ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮਗਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਹਾਰਕੇਯੂਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮੋਹਰ, ਕੁੰਡਲ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸਾਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾ ਭਵਰ੍ਧਮਾਨਤਨੁਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅਰਧ-ਦੇਵ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਤੁਲਸੀਕੋਮਲਦਲੈਰਰ੍ਚਿਤਾਙ੍ਘ੍ਨਿਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਨਾਮ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮੁਰਾਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਨਾਨ੍ਯਧੀਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ 'ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧੇ, ਬਚਾ, ਬਚਾ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੁष੍ਵ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: 'ਪਿਆਰੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾ ਮੇ ऽਸ੍ਤੁ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਪਿ
ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਰਹੇ।
ਕੀਟੇषੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ ਮृਗੇषੁ ਸਰੀਸृਪੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਸ਼ਾਚਮਨੁਜੇष੍ਵਪਿ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਜਜਾਤਸ੍ਯ ਮੇ ਭਵਤੁ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਦਾਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਭਕ੍ਤਿਰਚਲਾਵ੍ਯਭਿਚਾਰਣੀ ਚ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਕੀੜਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਨਮ ਹੋਵੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਿਰਭੇਦ ਰਹੇ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਲੋਕੇਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿਦੁਰ੍ਲਮਭਘਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਹੋਵੇ,' ਅਤੇ ਸੰਖ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਪੁਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ ਇਦਮਾਹ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖੋ ਹਸ੍ਤਂ ਤਚ੍ਛਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਭਾਗੀ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।