ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਦਾਰਮਾਧਾਰਾਧੇਯਰੂਪਕਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਹृਦ੍ਗੁਹਾਨਿਲਯਂ ਦੇਵਂ ਯੋਗਿਭਿਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਯੋਗੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਦਾਤ੍ਮਕਂ ਨਾਦਬੀਜਂ ਪ੍ਰਣਵਾਤ੍ਮਕਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਧੁਨੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਧੁਨੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਓਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਜਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਹ੍ਯਵਾਙ੍ਮਨਸਗੋਚਰਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਕਦੇ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇਜੋ ਬਲਂ ਧृਤਿਃ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਤ, ਜੋਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਧੀਰਜ—
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਤਥਾ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੇषਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ।
ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯਃ
ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਨਾਮ ਦੁष੍ਕਰ੍ਮਨਿਵਾਰਣਾਯਚਯ ਤਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਭਜਾਮਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਅਣਗਣ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰष੍ਠਤਰਂ ਭਜੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪਰਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਹृਦਂਬੁਜਨਿਵਾਸਿਨਮ੍
ਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਣੋਰਣੀਯਾਂਸਮਜਂ ਸਰ੍ਵੋਪਾਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਸਂਜ੍ਞਂ ਜਗਦ੍ਧਾਮ ਤਮਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯ ਰਹਿਤਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਉਹ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮਜਨਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਂ ਜ੍ਞਾਨਨਿਧਿਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਸ੍ਥਂ ਵਿਭੁਂ ਭਜੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਰ੍ਯੇਦੁਵਤ੍ਪ੍ਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਨੇ ਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਵਗਸ੍ਵਰੁਪਂ ਵਪਤਿਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਂਵਾਙ੍ਮਨੋ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਨੈਕਵੇਦ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਭਜਾਮਿ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਃ ਪਾਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਭਾਵਸ੍ਤਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਸ੍ਤਯਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿਜੁष੍ਟਮਾਦ੍ਯਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੁष੍ਟਿਪ੍ਰਦਮੁਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਣਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਦਮਸ੍ਤਸਂਗਮਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭਘੁਜਂ ਵਿਤृष੍ਣਮ੍
ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋਭ ਨਹੀਂ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਭੇਦਂ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਕਲ੍ਪਂ ਨ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਣਮਯਂ ਭਜਾਮਿ
ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਬੋਲ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਦੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਾਦ੍ਯਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਂ ਕਥਮਾਤ੍ਮਰੂਪਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਾਂ?
ਦਯਾਂਬੁਧੇ ਪਾਹਿ ਭਯਾਕੁਲਂ ਮਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾ। ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮਗਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਹਾਰਕੇਯੂਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮੋਹਰ, ਕੁੰਡਲ, ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸਾਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤਾ ਭਵਰ੍ਧਮਾਨਤਨੁਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅਰਧ-ਦੇਵ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਤੁਲਸੀਕੋਮਲਦਲੈਰਰ੍ਚਿਤਾਙ੍ਘ੍ਨਿਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।