ਚਕ੍ਰਾਬ੍ਜਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੀਸਿਧਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਮृਤਾਰ੍ਤਿਨਿਘ੍ਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਕਰ, ਕਮਲ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕ੍ਰੋਧਜੋ ਹॄਨ੍ਤਿ ਜਗਞ੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਮਾਦਿਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿष੍ਣੁਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਦੇਵ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰੁਦਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯਂ ਪੁਕੁषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੈਜੋਨਿਧਿਂ ਵਿष੍ਣੁਮਹਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੈਦਾਂਤ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਚਾਨਣ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨੈਕਵੇਦ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨਨਾਦਿਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਂ ਵ੍ਯष੍ਟਿਸ ਪ੍ਰष੍ਟਿਰੁਪਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿ ਹਰਃ ਪਰਾਤ੍ਮਾ ਦਯਾਂਬੁਧਿਰ੍ਮੇ ਵਰਦਸ੍ਤੁ ਭਘੂਯਾਤ੍
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨਨ੍ਤਸਾਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤਃ ਪਰਾਤ੍ਮਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਅੰਤਹੀਨ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ।
ਨਿਰਞ੍ਜਨਂ ਨਿਰ੍ਮਲਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਸਂਜ੍ਞਮ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਰ ਏਕ ਏਵ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਿਨ੍ਨ ਇਵਾਰਿਵਲਾਤ੍ਮਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦਾ ਇਕ ਹੀ ਮਾਲਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਤ ਏਵ ਮਾਯਾਰਹਿਤਾਸ੍ਤਦੇਵ ਪਸਅਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਮਾਤ੍ਮਰੁਪਮ੍
ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਸੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸਮਸ੍ਤਮੇਤਦੁਦ੍ਭੂਤਂ ਯਤੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਟਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਦਾਰਮਾਧਾਰਾਧੇਯਰੂਪਕਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਹृਦ੍ਗੁਹਾਨਿਲਯਂ ਦੇਵਂ ਯੋਗਿਭਿਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਯੋਗੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਦਾਤ੍ਮਕਂ ਨਾਦਬੀਜਂ ਪ੍ਰਣਵਾਤ੍ਮਕਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਧੁਨੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਧੁਨੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਓਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਜਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਹ੍ਯਵਾਙ੍ਮਨਸਗੋਚਰਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਕਦੇ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇਜੋ ਬਲਂ ਧृਤਿਃ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਤ, ਜੋਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਧੀਰਜ—
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਤਥਾ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੇषਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ।
ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯਃ
ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਨਾਮ ਦੁष੍ਕਰ੍ਮਨਿਵਾਰਣਾਯਚਯ ਤਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਭਜਾਮਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਅਣਗਣ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰष੍ਠਤਰਂ ਭਜੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪਰਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਹृਦਂਬੁਜਨਿਵਾਸਿਨਮ੍
ਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਣੋਰਣੀਯਾਂਸਮਜਂ ਸਰ੍ਵੋਪਾਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਸਂਜ੍ਞਂ ਜਗਦ੍ਧਾਮ ਤਮਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਭੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯ ਰਹਿਤਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਉਹ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮਜਨਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ—ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਂ ਜ੍ਞਾਨਨਿਧਿਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਸ੍ਥਂ ਵਿਭੁਂ ਭਜੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਰ੍ਯੇਦੁਵਤ੍ਪ੍ਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਨੇ ਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਵਗਸ੍ਵਰੁਪਂ ਵਪਤਿਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਂਵਾਙ੍ਮਨੋ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਨੈਕਵੇਦ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਭਜਾਮਿ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।