ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਹਾਪਾਤਕਕਞ੍ਚੁਕਾਤ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚੋਲਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਵਿਨष੍ਟਾਨ੍ਯਤਿਵੇਗਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਮਤ੍ਕृਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੇਰਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਵਰੇਣ ਤੇਨੋਕ੍ਤਙ੍ਕੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਉਕਤੰਕ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਉਕ੍ਤਙ੍ਕਃ ਪੁਣ੍ਯਪੁਰੁषਃ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਵਰਮ੍
ਉਕਤੰਕ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਪਾਦੋਦਕਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਚਕ੍ਰਾਬ੍ਜਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੀਸਿਧਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਮृਤਾਰ੍ਤਿਨਿਘ੍ਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਕਰ, ਕਮਲ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕ੍ਰੋਧਜੋ ਹॄਨ੍ਤਿ ਜਗਞ੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਮਾਦਿਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿष੍ਣੁਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਦੇਵ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰੁਦਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯਂ ਪੁਕੁषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੈਜੋਨਿਧਿਂ ਵਿष੍ਣੁਮਹਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੈਦਾਂਤ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਚਾਨਣ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨੈਕਵੇਦ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨਨਾਦਿਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਂ ਵ੍ਯष੍ਟਿਸ ਪ੍ਰष੍ਟਿਰੁਪਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿ ਹਰਃ ਪਰਾਤ੍ਮਾ ਦਯਾਂਬੁਧਿਰ੍ਮੇ ਵਰਦਸ੍ਤੁ ਭਘੂਯਾਤ੍
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨਨ੍ਤਸਾਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤਃ ਪਰਾਤ੍ਮਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਅੰਤਹੀਨ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ।
ਨਿਰਞ੍ਜਨਂ ਨਿਰ੍ਮਲਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਸਂਜ੍ਞਮ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਰ ਏਕ ਏਵ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਿਨ੍ਨ ਇਵਾਰਿਵਲਾਤ੍ਮਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦਾ ਇਕ ਹੀ ਮਾਲਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਤ ਏਵ ਮਾਯਾਰਹਿਤਾਸ੍ਤਦੇਵ ਪਸਅਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਮਾਤ੍ਮਰੁਪਮ੍
ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਸੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸਮਸ੍ਤਮੇਤਦੁਦ੍ਭੂਤਂ ਯਤੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਟਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਦਾਰਮਾਧਾਰਾਧੇਯਰੂਪਕਮ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਰੰਭ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਆਧਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਹृਦ੍ਗੁਹਾਨਿਲਯਂ ਦੇਵਂ ਯੋਗਿਭਿਃ ਪਰਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਯੋਗੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਦਾਤ੍ਮਕਂ ਨਾਦਬੀਜਂ ਪ੍ਰਣਵਾਤ੍ਮਕਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਧੁਨੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਧੁਨੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਓਂ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਜਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਹ੍ਯਵਾਙ੍ਮਨਸਗੋਚਰਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਕਦੇ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੇਜੋ ਬਲਂ ਧृਤਿਃ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਸਤ, ਜੋਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਧੀਰਜ—
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਤਥਾ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੇषਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ।
ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੂਯਃ
ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਨਾਮ ਦੁष੍ਕਰ੍ਮਨਿਵਾਰਣਾਯਚਯ ਤਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਭਜਾਮਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਅਣਗਣ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰष੍ਠਤਰਂ ਭਜੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।