ਗੁਲਿਕਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਗੁਲਿਕਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ।'
ਗਤਪਾਪੋ ਲੁਬਗ੍ਦਕਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਨੁਤਾਪੀਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਇਹ ਬੋਲਿਆ:
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨष੍ਟਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਵੈਦਿਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕਥਂ ਮੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ ਭੂਯੋ ਯਾਮਿ ਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿਭੋਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਆਫੀ ਲਵਾਂ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਪਾਪਜਾਲਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਂ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਦੇ ਜਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ?
ਪ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਨੈਵ ਕृਤਾ ਮਯੈषਾਂ ਗਤਿਸ਼੍ਚ ਕਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮਜਨ੍ਮ ਕਿਂ ਵਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਅਗਲਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਕਥਂ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਫਲਂ ਹਿ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਿਯਤ੍ਸੁ ਜਨ੍ਮਸ੍ਵਹਮੁਗ੍ਰਕਰ੍ਮਾ
ਮੈਂ ਕਿੰਨੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਾਂਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਹਾਂ?
ਅਨ੍ਤਸ੍ਤਾਪਾਗ੍ਨਿਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸਦ੍ਯਃ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਪਛਤਾਵੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕੇਨੈਵਮਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ਮਹਾਮਤਿਃ
ਫਿਰ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਾਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮੁਨਿਮੇਤਦਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਿਵਿਆ ਜਹਾਜ਼ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨਿ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ:
ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਹਾਪਾਤਕਕਞ੍ਚੁਕਾਤ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚੋਲਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਵਿਨष੍ਟਾਨ੍ਯਤਿਵੇਗਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਮਤ੍ਕृਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੇਰਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਵਰੇਣ ਤੇਨੋਕ੍ਤਙ੍ਕੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਉਕਤੰਕ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਉਕ੍ਤਙ੍ਕਃ ਪੁਣ੍ਯਪੁਰੁषਃ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਵਰਮ੍
ਉਕਤੰਕ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਪਾਦੋਦਕਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਚਕ੍ਰਾਬ੍ਜਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੀਸਿਧਰਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਮृਤਾਰ੍ਤਿਨਿਘ੍ਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਕਰ, ਕਮਲ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕ੍ਰੋਧਜੋ ਹॄਨ੍ਤਿ ਜਗਞ੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਮਾਦਿਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿष੍ਣੁਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਦੇਵ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰੁਦਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯਂ ਪੁਕੁषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੈਜੋਨਿਧਿਂ ਵਿष੍ਣੁਮਹਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਃ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਵੈਦਾਂਤ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਚਾਨਣ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨੈਕਵੇਦ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨਨਾਦਿਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਾਂ ਵ੍ਯष੍ਟਿਸ ਪ੍ਰष੍ਟਿਰੁਪਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿ ਹਰਃ ਪਰਾਤ੍ਮਾ ਦਯਾਂਬੁਧਿਰ੍ਮੇ ਵਰਦਸ੍ਤੁ ਭਘੂਯਾਤ੍
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨਨ੍ਤਸਾਰਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤਃ ਪਰਾਤ੍ਮਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਅੰਤਹੀਨ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ।
ਨਿਰਞ੍ਜਨਂ ਨਿਰ੍ਮਲਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਸਂਜ੍ਞਮ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਰ ਏਕ ਏਵ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਿਨ੍ਨ ਇਵਾਰਿਵਲਾਤ੍ਮਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦਾ ਇਕ ਹੀ ਮਾਲਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਤ ਏਵ ਮਾਯਾਰਹਿਤਾਸ੍ਤਦੇਵ ਪਸਅਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਮਾਤ੍ਮਰੁਪਮ੍
ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਸੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸਮਸ੍ਤਮੇਤਦੁਦ੍ਭੂਤਂ ਯਤੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਟਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।