ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਸੂਯਾ ਤਥਾਨृਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਈਰਖਾ ਤੇ ਝੂਠ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਕਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਃ ਕਾਮਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕਾਮ ਇਜ਼ਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਰਕਾਣਾਂ ਸਾਧਨਂ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦਪਿ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦਭਿਸਂਯੋਜ੍ਯ ਪਰਾਤ੍ਮਨਿ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੌ ਸ੍ਥਿਤੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਨ ਭਜਨ੍ਤਿ ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨਾਃ ਕਥਂ ਪਾਰਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਕਲਾ ਰੋਗਾਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤੀਰਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵੈ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਨ੍ਦਿਤਾਃ
ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਨਿੱਤ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਭਾਵਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਂ ਯਾਹਿ ਸ਼ਰਣਂ ਮੁਨੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲੋ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਲੋਕ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਤਾਂ ਤੁष੍ਯੇਨ੍ਨ ਧਨੈਰ੍ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਾ ਧਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ।
ਵਿष੍ਣੁਭਘਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਨॄਣਾਂ ਭਵੇਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸਤਤਂ ਪੂਜਨੀਯੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸਦਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਰਿਪੂਜਾਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਭਵਤ੍ਯੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰਾਸੁਖਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਪਰਨਿਨ੍ਦਾਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰਦਾਨਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਧਨਂ ਧਿਕ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਧਨ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਾਮਾਕਰਂ ਤਦ੍ਵੈ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਮਝੋ।
ਚੌਰ੍ਯੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮਿਵ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲੋਕੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਸਮਝੋ।
ਨਾਰਾਧਯਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਚਕਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਹਰਿ ਭਕ੍ਤਿ ਯੁਤਾ ਦੈਵੀ ਤਦ੍ਧੀਨਾ ਹ੍ਯਾਸੁਰੀ ਮਹਾ
ਹਰੀ ਭਗਤੀ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸੁਰੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਾਦਿਰਹਿਤਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਤੁष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜੋ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰਦਾਨਨਿਰਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਠਤਾਂ ਸ਼ੁਣ੍ਵਤਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਰਾਸ਼ਿਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜਨ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਨ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪਿਣਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਜਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਯੋਗੇਨ ਸਰ੍ਵਧਾਤਾਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਜਰਾਮਰਵਨ੍ਮੂਢਾਸ੍ਤਿष੍ਟਨ੍ਤਿ ਨਰਕੀਟਕਾਃ
ਮੂੜ੍ਹ ਲੋਕ ਨਰਕ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੁੱਢੇ ਜਾਂ ਮਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਯਜਨ੍ਤਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੈਯੋਵਿਧਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਦੈਵਾਤ੍ਕੇ ऽਪੀਹ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਇੱਥੇ ਵੀ, ਰੱਬ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਲੋਕ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।