ਤਥੈਵ ਹਰਿਣਾ ਵ੍ਯਾਤ੍ਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ, ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਉਭੇ ਤੇ ਨਿਕਟੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਨ੍ਨਾਸ਼ੋ ਹਰਿਸੇਵਯਾ
ਦੋਵੇਂ ਨੇੜੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਸਂਸਾਰਪਾਸ਼ਵਿਚ੍ਛੇਦੀਕਸ੍ਤਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪੇक्षा ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਯਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਭਾਗੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਨਾਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਲੋਕਃ ਸਂਸਾਰੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੀਯਮਾਨੋ ਯਮਭਟੈਰਸ਼ਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨੈਃ
ਜਦੋਂ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦੇਵਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਯਦਿ ਮੁਕ੍ਤਿਮਭੀਪ੍ਸਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਭੂਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਸ਼੍ਵਰਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਧਰ੍ਮਂ ਨੈਵਾਚਰਤ੍ਯਯਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਦਮ੍ਭਾਚਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਕਪਟ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਸੂਯਾ ਤਥਾਨृਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਈਰਖਾ ਤੇ ਝੂਠ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਕਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਃ ਕਾਮਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕਾਮ ਇਜ਼ਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਰਕਾਣਾਂ ਸਾਧਨਂ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦਪਿ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦਭਿਸਂਯੋਜ੍ਯ ਪਰਾਤ੍ਮਨਿ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੌ ਸ੍ਥਿਤੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਨ ਭਜਨ੍ਤਿ ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨਾਃ ਕਥਂ ਪਾਰਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਕਲਾ ਰੋਗਾਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤੀਰਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵੈ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਨ੍ਦਿਤਾਃ
ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਨਿੱਤ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਭਾਵਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਂ ਯਾਹਿ ਸ਼ਰਣਂ ਮੁਨੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲੋ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਲੋਕ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਤਾਂ ਤੁष੍ਯੇਨ੍ਨ ਧਨੈਰ੍ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਾ ਧਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ।
ਵਿष੍ਣੁਭਘਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਨॄਣਾਂ ਭਵੇਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸਤਤਂ ਪੂਜਨੀਯੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸਦਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਰਿਪੂਜਾਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਭਵਤ੍ਯੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰਾਸੁਖਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ ਪਰਨਿਨ੍ਦਾਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰਦਾਨਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਧਨਂ ਧਿਕ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਧਨ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਾਮਾਕਰਂ ਤਦ੍ਵੈ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਮਝੋ।
ਚੌਰ੍ਯੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮਿਵ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲੋਕੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਸਮਝੋ।
ਨਾਰਾਧਯਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਚਕਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।