ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਪੋषਿਤਾ ਯੇ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਅਨ੍ਯਤੋਗਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਾਲਿਆ, ਉਹ ਹੁਣ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਯਥਾ ਕृਤਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸੁਬਹੂਨਿ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ।
ਵਿਚਾਰਯਧ੍ਵਂ ਯੂਯਂ ਤੁ ਯੁष੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚਾਰਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚੋ।
ਦਰਿਦ੍ਰੇ ऽਪਿ ਚ ਮੂਰ੍ਖੇ ਚ ਪਣ੍ਡਿਤੇ ਵਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਚਾਹੇ ਗਰੀਬ ਹੋ, ਮੂਰਖ ਹੋ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂ ਧਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਤ੍ਪੇਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪਾਪਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਉਸ ਵੇਲੇ—
ਯਮਾਜ੍ਞਾਕਾਰਿਣਃ ਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾ ਦੂਤਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਯਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਕਠੋਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੂਤ—
ਸ੍ਵਦੁष੍ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਤੇ ਤੁ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਪਾਪਸ਼ੇषਤਃ
ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ, ਜਦ ਪਾਪ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਨ੍ਸਂਸ਼ਯੋ ਜਾਤੋ ਮਚ੍ਚੇਤਸਿ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।
ਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪਾਪਾਨ੍ਯਪਿ ਬਹੂਨਿ ਚ
ਧਰਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਨਾਸ਼ੋ ਲੋਕਤ੍ਰਯਸ੍ਯ ਵੈ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮਦਾਨਾਦਿਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਧਿਨਨ੍ਦਨ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੇ ਲਯੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਲੈ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਮੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਜਾਤਸ੍ਤਂ ਭਵਾਞ੍ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧੌ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ! ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਕ੍ਸ਼ਰੋ ऽਨਨ੍ਤਃ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਅਟੱਲ, ਅਨੰਤ, ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਚਾਨਣ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ऽਪਿ ਪਰਾਨਨ੍ਦੋ ਗੁਣਵਾਨਿਵ ਭਾਤਿ ਯਃ
ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਰੂਪ, ਗੁਣਵਾਨ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਗੁਣੋਪਾਧਿਕਭੇਦੇषੁ ਤ੍ਰਿष੍ਵੇਤੇषੁ ਸਨਾਤਨ
ਹੇ ਸਦੀਵੀ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਬਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਪੇਣ ਸृਜਤਿ ਵਿष੍ਣੁਰੁਪੇਣ ਪਾਤਿ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਯਾਨ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਲੈ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਵਰਾਦ੍ਯਾਸ਼ਅਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸਥਾਵਰ ਆਦਿ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤਾਨਾਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ—
ਨਾਭੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਕਰਮ ਭੋਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਸਦੀਵੀ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਸੂਜਤ੍ਯਵਤਿ ਚਾਤ੍ਤ੍ਯੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਭੁਗਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਦਾ, ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਭੋਗੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਵਰਾ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਮੋਹਸਮਾਵृਤਾਃ
ਜੋ 'ਸਥਾਵਰ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਬੀਜਾਨਿ ਜਲਸੇਕਾਨੁਪਦਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕਾਰਸਾਮਗ੍ਰੀਵਸ਼ਾਦਨ੍ਤਰੁष੍ਮਪ੍ਰਪਾਚਿਤਾਨ੍ਯੁਚ੍ਛੂਨਤ੍ਵਮਾਪਦ੍ਯ ਤਤੋ ਮੂਲਭਾਵਂ ਤਨ੍ਮੂਲਾਦਙ੍ਕੁਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਪਰ੍ਣਕਾਣ੍ਡਨਾਲਾਦਿਕਂ ਕਾਣ੍ਡੇषੁ ਚ ਪ੍ਰਸਵਮਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇषੁ ਚ ਪੁष੍ਪਸਂਭਵਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਤੇ ਸਥਾਵਰ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿੜਕਾਅ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਹੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਉੱਭਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੂਲ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਮੂਲ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੱਤੇ, ਡੰਡੀ ਤੇ ਤਣੇ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਤਣਿਆਂ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਦਾਦੁਃਖਬਹੁਲਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧ੍ਦਂ ਜੀਵਨ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧ੍ਦਂ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਬਲਵਤ੍ਪ੍ਰਾਣਿਪੀਡਾਯਾਂ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾਃ ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਦਿਕ੍ਲੇਸ਼ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਮਲਮੂਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਸਚਰਨ੍ਤੋ ਦੁਃਖਮਨੁਭਵਨ੍ਤਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੀੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਪਲ ਦਾ ਅਰਧ ਜੀਵਨ ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਦਾ ਅਰਧ ਮਰਨ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ, ਠੰਢ, ਹਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ, ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਤਤ ਏਵ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਮਾਗਤ੍ਯ ਬਲਵਦ੍ਵਾਧੋਦ੍ਵੇਜਿਤਾ ਵृਥੋਦ੍ਵੇਗਭੂਯਿष੍ਠਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨਚਾਰਿਣੋ ਮਾਤृष੍ਵਪਿ ਵਿषਯਾਤੁਰਾ ਵਾਤਾਦਿਕ੍ਲੇषਬਹੁਲਾਃ ਕਸ਼੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਤृਣਾਸ਼ਨਾਃ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਮਾਂਸਾਮੇਧ੍ਯਾਦ੍ਯਦਨਾਃ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਕਨ੍ਦਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਾ ਦੁਰ੍ਬਲਪ੍ਰਾਣਿਪੀਡਾਨਿਰਤਾ ਦੁਃਖਮਨੁਭਵਨ੍ਤਿ
ਅਣ੍ਡਜਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਵਾਤਾਸ਼ਨਾਮਾਂਸਾਮੇਧ੍ਯਾਦ੍ਯਸ਼ਨਾਸ਼੍ਚ ਪਰਪੀਡਾਪਰਾਯਣਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਃਖਬਹੁਲਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਪਸ਼ੁਯੋਨਿਮਾਗਤਾ ਅਪਿ ਸ੍ਵਜਾਤਿਵਿਯੋਗਭਾਰੋਦ੍ਵਹਨਪਾਸ਼ਾਦਿਬਨ੍ਧਨਤਾਡਨਹਲਾਦਿਧਾਰਣਾਦਿਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨ੍ਯਨੁਭਵਨ੍ਤਿ
ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੁਝ ਹਵਾ, ਮਾਸ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ। ਪਿੰਡੂ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ, ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਢੋਣਾ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣਾ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ, ਹਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਣਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਕਾਨਿਚਿਦਫਲਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍ਫਲਹੇਤੁਭੂਤਾਨਿ ਤੇषੁ ਪੁष੍ਪੇषੁ ਵृਦ੍ਧਭਾਵੇषੁ ਸਤ੍ਸੁ ਤਤ੍ਪੁष੍ਪਮੂਲਤਸ੍ਤੁषੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਤੇषੁ ਤੁषੁ ਭੋਕ੍ਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਸਾਮਗ੍ਰੀਵਸ਼ਾਦ੍ਧਿਮਰਸ਼੍ਮਿਕਿਰਣਾਸਨ੍ਨਤਯਾ ਤਦੋषਧਿਰਸਸ੍ਤੁषਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰਭਾਵਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਕਾਲੇ ਤਣ੍ਡੁਲਾਕਾਰਤਾਮੁਪਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਭੋਗਸਂਸ੍ਕਾਰਵਸ਼ਾਤ੍ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਫਲਿਨਃ ਸ੍ਯੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਫਲ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਫਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੁੱਲ ਪੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਛਿਲਕਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਛਿਲਕੇ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਪੌਦੇ ਦੀ ਰਸ ਛਿਲਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਲ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਫਿਰ, ਪਦਮ-ਜਨਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਵਿਅਰਥ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ, ਮਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ, ਹਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ। ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਖਾਂਦੇ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਗੰਦੇ, ਮੂਲ, ਫਲ ਖਾਂਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।