ਤਦ੍ਦਯੇਨ ਭਵੇਦਬ੍ਦਃ ਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਿਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ, ਇਕ ਸਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਕ ਦਿਨ ਹੈ।
ਮਾਨੁषੇਣੈਵ ਮਾਸੇਨ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਿਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਕ ਦਿਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦੈਵਤਂ ਯੁਗਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦਿਵਯ ਯੁਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਸਤ੍ਪਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਯੁਗੈਃ
ਇਕ ਮਨਵੰਤਰ ਇਕਹੱਤਰ ਐਸੇ ਦਿਵਯ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਦਿਵਸਂ ਤਾਵਦ੍ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਦਿਨ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਰਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁषੇਣ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭਵੇਚ੍ਛृਣੁ
ਸੁਣੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਾਸੋ ਵਤ੍ਸਰਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵੇਧਸਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਚਨਹਾਰ ਲਈ ਮਹੀਨਾ ਤੇ ਸਾਲ ਵੀ ਸਮਝੋ।
ਵਿष੍ਣੋਰਹਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਾਵਦ੍ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਿਨ ਐਸਾ ਹੀ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਰਾਤ ਵੀ ਉੱਨੀ ਹੀ ਲੰਬੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਮਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਹਰਿਸਾਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਿਹਾ।
ਸृष੍ਟਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਪੇਣ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਹਰੇਃ
ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗ੍ਭਿਰਿष੍ਟਾਭਿਃ ਸਦਾਨਨ੍ਦੈਕਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵਮਨਾਧਾਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਤੇ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਮਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਰੁਪਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਉੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਕਰੁਪਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮਮ੍
ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸਨਾਤਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਰੁਪਂ ਬਹੁਰੁਪਂ ਤਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ।
ਤਮਾਦਿਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਦਿ ਦੇਵ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਕਰੁਣਾਸਿਨ੍ਧੋ ਮਨੋਤੀਤਿ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁਤੇ
ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਤੁष੍ਟੋ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਰੁਪੇਣ ਲੋਕਾਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਦਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੁਹਲਪਰੋ ਯਤਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਤੁਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨਾਬ੍ਦਕੋਟਿਭਿਃ
ਅਰਬਾਂ-ਖਰਬਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ।
ਵਿਸ਼ਿਨੋ ਨਿਸ੍ਪृਹਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ—ਇਹੀ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਹਨ।
ਅਪਰਿਗ੍ਰਹਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੈ ਭਾਗਵਤਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਲੋੜ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਭਗਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਵੈ ਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਭਾਗਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਧਿਯਾ ਤੇ ਵੈ ਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਗੰਗਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹੀ ਭਾਗਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।