ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਰੇਤੋਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਭੋਜਨੇ
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਏ ਜੋ ਰੇਤ, ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਗੰਦ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਰਜਸ੍ਵਲਾਂ ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਜਸਵਾਲਾ ਔਰਤ, ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਚੈਲਂ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਘृਤਂ ਸਂਪ੍ਰਾਸ਼ੇਯਤ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਘੀ ਵੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇष੍ਵਨ੍ਯਤਮਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਜ੍ਞਾਨਾਧਦ੍ਯਦਿ ਭੋਜਨੇ
ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਣ,
ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਜਪਾਦੌ ਚ ਭੋਜਨਾਦੌ ਚ ਨਾਰਦ
ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਜਪ ਕਰਨ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ,
ਉਦ੍ਵਮੇਦ੍ਧੁਕ੍ਤਮਂਨ੍ਨਤਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਵਾ ਚੋਪਵਸੇਤ੍ਤਥਾ
ਖਾਣਾ ਉਲਟੀ ਕਰ ਦੇਣਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਦਿਮਧ੍ਯੇ ਯਦ੍ਯੇषਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਧੂਨਿਮਪ੍ਯੁਤ
ਜੇ ਵਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਰਾਖ ਸੁਣ ਲਵੇ,
ਪਾਪਾਨਾਮਧਿਕਂ ਪਾਪਂ ਦ੍ਵਿਜਦੈਵਤਨਿਨ੍ਦਨਮ੍
ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਤਕਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਸੂਰਿਭਿਃ
ਜੋ ਕਰਤੂਤਾਂ ਸੁਰਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ,
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਤੁ ਰਾਗਾਦਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਨੁਤਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਗ ਆਦਿ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਛਤਾਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ,
ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਨ੍ਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਕਾਰਮਨਾਮਯਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਮृਤੋ ਵਾ ਪੂਜਿਤੋ ਵਾਪਿ ਧ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਣਮਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ,
ਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯਤੇ ਹਰਿਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪੂਜਦਾ ਹੈ,
ਸਕृਤ੍ਸਂਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਚਯਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁषਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਯੈਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਡਿਲ੍ਲਤਾਲੋਲਂ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਛਣਕਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵੇ ऽਨ੍ਤਰਾਯਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨਃਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੋਕ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ
ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਲਕੜ ਹਨ: ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖ।
ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਗृਹਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਧਨਧਾਨ੍ਯਾਭਿਧਾਵਤੀਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਘਰ, ਜਮੀਨ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਲੋਭਂ ਮੋਹਂ ਮਦਂ ਤਥਾ
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ, ਲੋਭ, ਭੁਲੇਖਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ—
ਵ੍ਯਾਪਾਰਾਨ੍ਸਕਲਾਂਸ੍ਤ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਧ੍ਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਮਰਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਵੈ ਜਰਾ
ਜਦ ਤਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਜਦ ਤਕ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ—
ਧੀਮਾਨ੍ਨਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਸ਼੍ਵਰੇ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਆਸਨ੍ਨਮਰਣੋ ਦੇਹਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਰ੍ਪ੍ਪਂ ਵਿਮੁਚਤ
ਸਰੀਰ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਪੂਜਯਸ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਜਤਿ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਮਹਾਪਾਤਕਵਾਨਪਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ—
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਸਾਂਗਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੇ ਵੇਦ, ਹੇ ਉੱਤਮ—
ਕਿਂ ਵੈ ਵੇਦੈਰ੍ਮਖੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕਿਂਵਾ ਤੀਰ੍ਥਨਿषੇਵਣੈਃ
ਵੇਦਾਂ, ਯਜਨ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ—