ਕਾਯਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਚਰੇਤ੍ਸਮ੍ਯਗਨ੍ਯਥਾ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਗਙ੍ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਸਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਮੁਪਾਵਸੇਤ੍
ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਗਂ ਤੁ षਣ੍ਮਾਸਂ ਚਰੇਚ੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਦ੍ਵਯਮ੍
ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਦੋ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਸਂਗੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰਤਾ ਅਨੁਸਾਰ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਾਜਾਵਿਕਂ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕੁਕ੍ਕੁਟਕਂ ਤਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਿੱਲੀ, ਬੱਕਰੀ, ਕੁੱਤਾ ਜਾਂ ਮੁਰਗਾ ਮਾਰ ਦੇਵੇ,
ਜਤ੍ਪਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਕਰਿਵਧੇ ਪਰਾਕਂ ਗੋਵਧੇ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੇ ਜਤਪ ਕ੍ਰਿਚ्छਰ ਤਪ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੇ ਪਰਾਕ ਤਪ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਾਦ੍ਯੇषੁ ਪੁष੍ਪਮੂਲਫਲੇषੁ ਚ
ਪੀਣ, ਸੌਣ, ਬੈਠਣ ਆਦਿ ਅਤੇ ਫੁੱਲ, ਜੜ, ਫਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ,
ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਟਤृਣਾਨਾਂ ਚ ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਚ ਗੁਡਸ੍ਯ ਚ
ਸੁੱਕਾ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ,
ਟਿਟ੍ਟਿਭਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕਂ ਚ ਹਂਸਂ ਕਾਰਣ੍ਡਵਂ ਤਥਾ
ਟੀਟੀਭਾ ਪੰਛੀ, ਚਕਰਵਾਕ, ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਰੰਡਵਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕਂ ਚਾषਂ ਬਲਾਕਂ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਂ ਚ ਕਚ੍ਛਪਮ੍
ਤੋਤਾ, ਕਾਂ, ਬਲਾਕਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਾ ਅਤੇ ਕਛੁਆ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਰੇਤੋਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਭੋਜਨੇ
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਵਰਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਏ ਜੋ ਰੇਤ, ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਗੰਦ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਰਜਸ੍ਵਲਾਂ ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਜਸਵਾਲਾ ਔਰਤ, ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਚੈਲਂ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਘृਤਂ ਸਂਪ੍ਰਾਸ਼ੇਯਤ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਘੀ ਵੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇष੍ਵਨ੍ਯਤਮਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਜ੍ਞਾਨਾਧਦ੍ਯਦਿ ਭੋਜਨੇ
ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਣ,
ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਜਪਾਦੌ ਚ ਭੋਜਨਾਦੌ ਚ ਨਾਰਦ
ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਜਪ ਕਰਨ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ,
ਉਦ੍ਵਮੇਦ੍ਧੁਕ੍ਤਮਂਨ੍ਨਤਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਵਾ ਚੋਪਵਸੇਤ੍ਤਥਾ
ਖਾਣਾ ਉਲਟੀ ਕਰ ਦੇਣਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਦਿਮਧ੍ਯੇ ਯਦ੍ਯੇषਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਧੂਨਿਮਪ੍ਯੁਤ
ਜੇ ਵਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਰਾਖ ਸੁਣ ਲਵੇ,
ਪਾਪਾਨਾਮਧਿਕਂ ਪਾਪਂ ਦ੍ਵਿਜਦੈਵਤਨਿਨ੍ਦਨਮ੍
ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਤਕਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਸੂਰਿਭਿਃ
ਜੋ ਕਰਤੂਤਾਂ ਸੁਰਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ,
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਤੁ ਰਾਗਾਦਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਨੁਤਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਗ ਆਦਿ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਛਤਾਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ,
ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਨ੍ਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਕਾਰਮਨਾਮਯਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਮृਤੋ ਵਾ ਪੂਜਿਤੋ ਵਾਪਿ ਧ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਣਮਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ,
ਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯਤੇ ਹਰਿਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪੂਜਦਾ ਹੈ,
ਸਕृਤ੍ਸਂਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਚਯਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁषਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਯੈਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਡਿਲ੍ਲਤਾਲੋਲਂ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਛਣਕਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵੇ ऽਨ੍ਤਰਾਯਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨਃਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੋਕ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ
ਮਨੁੱਖਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਲਕੜ ਹਨ: ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖ।