ਭੁਜ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪਰਾਯਣਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਕਰਤਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਧਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ,
ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪੈਤृਕਾਂਸ਼੍ਚਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਰਕ੍ਸ਼ੋਘਨ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਪੜ੍ਹੇ.
ਤ੍ਰਿਮਧੁ ਤ੍ਰਿਸੁਪਰ੍ਣਂ ਚ ਪਾਵਮਾਨਂ ਯਜੂਂषਿ ਚ
ਤ੍ਰਿਮਧੂ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨ, ਪਾਵਮਾਨ ਤੇ ਯਜੁਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ,
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਿ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹਿ
ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ.
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਭੁਕ੍ਤੇषੁ ਵਿਕਿਰਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਣ, ਉਹ ਬਚੀ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੰਡ ਦੇਵੇ.
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਘਾਲ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਾਚਮ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ, ਨਾਰਦ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰੇ.
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾ ਚਨਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੋਦਕਮੇਵ ਚ
ਸੁਭਾਗਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਚਣੇ ਅਤੇ ਅਮਰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਚਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਹਿਲਾ ਕੇ ਸੁਭਾਗਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਧੀਕ ਸੁਭਾਗੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦਾਤਾਰੋ ਨੋ ऽਭਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਤਾਮਿਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਮृਤਿਭਾषਿਤੈਃ
ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਬਚਨਾਂ ਜਿਵੇਂ 'ਦਾਨੀ ਵਧੇ' ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਂਬੂਲਂ ਗਨ੍ਧਸਂਯੁਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਦਕਸ਼ੀਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਾਜੇਵਾਜੇ ਇਤਿ ऋਚਾ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
'ਵਾਜੇ ਵਾਜੇ' ਰਿਕ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮਧ੍ਵਾਨਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੇਦ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਮਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਹੇਮ੍ਨਾ ਵਾਸ੍ਤृਸ਼੍ਯਭਾਰ੍ਯਕਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਆਮਾ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰੇ।
ਪੈਤृਕੇਨ ਤੁ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੂਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਤਿਲਤਪਰ੍ਣਮ੍
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰੋ ऽਹਂ ਮਹਾਪਾਪੀ ਵਦਨ੍ਨਿਤਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੋ ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹਾਂ,'—
ਤਤ੍ਕੁਲਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਸਂਤਤਿਚ੍ਛੇਦਃ ਸਂਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮਨੁਜਾ ਹਰਿਰੇਵ ਸਨਾਤਨਃ
ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਤਾ ਚ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਭੋਗੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਮਯਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝੋ; ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਅਨੌਪਮ੍ਯਸ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਕ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਕਰਤਾ ਤੇ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ।
ਕਥਿਤਃ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮੇਵਂ ਪਾਪਂ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਤਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਸੁਣੋ, ਮুনি ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਨਿਰ੍ਣੀਤਾਸੁ ਤਿਥਿषੁ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਫਲਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਤਿਥੀ ਨਿਰਣੇਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਤृਤੀਯਾ ਚ ਹ੍ਯੁਪਵਾਸਵ੍ਰਤਾਦਿषੁ
ਅਮਾਵਸਿਆ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਤਿਥੀ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਲਈ ਹੀ ਹਨ।
ਨਾਗਵਿਦ੍ਧਾ ਤੁ ਯਾ षष੍ਟੀ ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਧਾ ਤੁ ਸਤ੍ਪਮੀ
ਜੋ ਛੇਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨਾਗ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਤਿਥੀ ਸ਼ਿਵ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ—