ਵਾਸੋਰ੍ਭਿਭੂषਣੈਸ਼੍ਵੈਵ ਯਥਾਵਿਭਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।
ਅਗ੍ਨੌ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
‘ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰਾਂਗਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵੇਤਿ ਕੁਰ੍ਵਿਤਿ ਬ੍ਰੂਯੁਰੇਵ ਚ
ਉਹ ਕਹਿਣ, ‘ਕਰੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ’, ਜਾਂ ‘ਕਰੋ’।
ਸਾਮਾਯ ਚ ਪਿਤृਮਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਨਮ ਇਤੀਰਯੇਤ੍
ਸਾਮ ਲਈ, ‘ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਵਧਾ, ਨਮਸਕਾਰ’ ਉਚਾਰ ਕਰੀਏ।
ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤੇਨਾਪਿ ਵਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਪਿਤृਯਜ੍ਞਵਤ੍
‘ਸਵਾਹਾ’ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਹੋਮ ਕਰੇ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਭਾਵੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣੌ ਹੋਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੇ ਅੱਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਨਹ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਦੂਰਗਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਵਣੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥੈਤੇ
ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਯਦ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦੂਰਗੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪਾਰ੍ਵਣੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ—
ਕ੍ਸ਼ਯਾਹੇ ਚੈਵ ਸਂਪ੍ਰਾਤ੍ਪੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦੂਰਗੋ ਯਦਿ
ਜਦੋਂ ਘਟਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ,
ਉਪਾਸਨਾਨ੍ਗੌ ਦੂਰਸ੍ਥੇ ਸਮੀਪੇਭ੍ਰਾਤਰਿ ਸ੍ਥੈਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਪਰ ਭਰਾ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ,
ਉਪਾਸਨਾਗ੍ਨਾ ਦੂਰਸ੍ਥੇ ਕੇਚਿਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕੁਝ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ.
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ਼ਅਚ ਲੇਹ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਪੂਜਯਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਖਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ.
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ,
ਇਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸ ऋਚਾ ਨੁ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਚਨਾ ਪੜ੍ਹੇ.
ਅਮੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੀਤ੍ਪਤੇਜਸਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਅਕਾਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਾਕਾਰ,
ਏਵਂ ਪਿਤॄਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣ ਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ,
ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੁਞ੍ਜੀਰਨ੍ਵਾਗ੍ਯਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ, ਖਾਣ,
ਯਥਆਚਾਰ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਚ ਮਧੁਨਾਂਸਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਆਦਿਕ ਦੇਵੇ.
ਯਦਿ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕੋ ऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਯੋਜਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਇਆ, ਪਾਤਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ,
ਭਞ੍ਜਾਨੇषੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਂਸ੍ਪੁਸ਼ੇਦ੍ਯਦਿ
ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਏ,
ਭੁਜ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪਰਾਯਣਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਕਰਤਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਧਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ,
ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪੈਤृਕਾਂਸ਼੍ਚਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਰਕ੍ਸ਼ੋਘਨ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਪੜ੍ਹੇ.
ਤ੍ਰਿਮਧੁ ਤ੍ਰਿਸੁਪਰ੍ਣਂ ਚ ਪਾਵਮਾਨਂ ਯਜੂਂषਿ ਚ
ਤ੍ਰਿਮਧੂ, ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨ, ਪਾਵਮਾਨ ਤੇ ਯਜੁਰ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ,
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਿ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹਿ
ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ.
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਭੁਕ੍ਤੇषੁ ਵਿਕਿਰਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਣ, ਉਹ ਬਚੀ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੰਡ ਦੇਵੇ.
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਘਾਲ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਾਚਮ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ, ਨਾਰਦ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰੇ.
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾ ਚਨਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੋਦਕਮੇਵ ਚ
ਸੁਭਾਗਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਚਣੇ ਅਤੇ ਅਮਰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਚਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਹਨ ਅਤੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਹਿਲਾ ਕੇ ਸੁਭਾਗਤਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਧੀਕ ਸੁਭਾਗੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦਾਤਾਰੋ ਨੋ ऽਭਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਤਾਮਿਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਮृਤਿਭਾषਿਤੈਃ
ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਬਚਨਾਂ ਜਿਵੇਂ 'ਦਾਨੀ ਵਧੇ' ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਂਬੂਲਂ ਗਨ੍ਧਸਂਯੁਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਦਕਸ਼ੀਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।