ਯਥਾਵਦਰ੍ਚਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਰੀਏ।
ਅਪਹਤਾ ਇਤ੍ਯृਚਾ ਵੈ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤੁ ਵਿਕਿਰੇਤ੍ਤਿਲਾਨ੍
‘ਅਪਹਤਾ’ ਰਿਚ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਕਰਤਾ ਤਿਲ ਛਿੜਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵੇਤਿ ਭੂਯੋ ਦਦ੍ਯਚ੍ਚ ਦੈਵੇ ਕ੍ਸ਼ਣਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਦਿਵਿਆ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨੇ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੇषਾਃ ਸਂਪੁਦ੍ਧਯਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਅੰਨ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਸੇਚਯੇਤ੍ਤੋਯਂ ਸ਼ਨ੍ਨੋਦੇਵੀਤ੍ਯृਚਾ ਤਤਃ
ਉਸ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣ ਸਮੇਂ ‘ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ’ ਰਿਚ ਉਚਾਰ ਕਰੀਏ।
ਆਵਾਹਯੇਤ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃਸ ਇਤ੍ਯृਚਾ
ਫਿਰ ‘ਵਿਸ਼ਵੇ ਦੇਵਾਹ’ ਰਿਚ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਵਾਹਨ ਕਰੀਏ।
ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪੈਰ੍ਯਜੇਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ, ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।
ਤਿਲਸਂਯੁਕ੍ਤਦਰ੍ਭੈਸ਼੍ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਸਦਾਸਨਮ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਨ੍ਨੋਦੇਵ੍ਯਾ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਿਲੋਸੀਤਿ ਤਿਲਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਘਿਪੇਤ੍
‘ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ‘ਤਿਲੋਸੀ’ ਕਹਿ ਕੇ ਤਿਲ ਛਿੜਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
‘ਯਾ ਦਿਵਿਆ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਵਾਸੋਰ੍ਭਿਭੂषਣੈਸ਼੍ਵੈਵ ਯਥਾਵਿਭਵਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।
ਅਗ੍ਨੌ ਕਰਿष੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
‘ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰਾਂਗਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵੇਤਿ ਕੁਰ੍ਵਿਤਿ ਬ੍ਰੂਯੁਰੇਵ ਚ
ਉਹ ਕਹਿਣ, ‘ਕਰੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ’, ਜਾਂ ‘ਕਰੋ’।
ਸਾਮਾਯ ਚ ਪਿਤृਮਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਨਮ ਇਤੀਰਯੇਤ੍
ਸਾਮ ਲਈ, ‘ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਵਧਾ, ਨਮਸਕਾਰ’ ਉਚਾਰ ਕਰੀਏ।
ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤੇਨਾਪਿ ਵਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਪਿਤृਯਜ੍ਞਵਤ੍
‘ਸਵਾਹਾ’ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਹੋਮ ਕਰੇ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਭਾਵੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣੌ ਹੋਮੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੇ ਅੱਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਨਹ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਦੂਰਗਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਵਣੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥੈਤੇ
ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ।
ਯਦ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦੂਰਗੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪਾਰ੍ਵਣੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਜੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ—
ਕ੍ਸ਼ਯਾਹੇ ਚੈਵ ਸਂਪ੍ਰਾਤ੍ਪੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦੂਰਗੋ ਯਦਿ
ਜਦੋਂ ਘਟਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ,
ਉਪਾਸਨਾਨ੍ਗੌ ਦੂਰਸ੍ਥੇ ਸਮੀਪੇਭ੍ਰਾਤਰਿ ਸ੍ਥੈਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਪਰ ਭਰਾ ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ,
ਉਪਾਸਨਾਗ੍ਨਾ ਦੂਰਸ੍ਥੇ ਕੇਚਿਦਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕੁਝ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਦੂਰ ਹੋਵੇ.
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ਼ਅਚ ਲੇਹ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਪੂਜਯਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਖਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ.
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ,
ਇਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸ ऋਚਾ ਨੁ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਚਨਾ ਪੜ੍ਹੇ.
ਅਮੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੀਤ੍ਪਤੇਜਸਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਅਕਾਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਾਕਾਰ,
ਏਵਂ ਪਿਤॄਨ੍ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣ ਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ,
ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੁਞ੍ਜੀਰਨ੍ਵਾਗ੍ਯਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ, ਖਾਣ,
ਯਥਆਚਾਰ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਚ ਮਧੁਨਾਂਸਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਆਦਿਕ ਦੇਵੇ.
ਯਦਿ ਪਾਤ੍ਰਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕੋ ऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਯੋਜਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਇਆ, ਪਾਤਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ,
ਭਞ੍ਜਾਨੇषੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਂਸ੍ਪੁਸ਼ੇਦ੍ਯਦਿ
ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਏ,