ਯਦ੍ਰੂਤਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵृਤ੍ਤਿਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਕृਤਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਸਵਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषੇ ਤੁ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਮੂਤਰ ਜਾਂ ਗੂ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਰੇ।
ਵਹਨ੍ਕਾष੍ਟਂ ਕਰੇਣੈਕਂ ਤਾਵਨ੍ਮੌਨੀ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਲੈ ਕੇ, ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ।
ਤਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਵਹ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸਮੀਪੇ ਚ ਤਥਾ ਗੋਗੁਰੁਯੋषਿਤਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂ, ਥਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੀ।
ਏਵਮਾਦਿषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਮਲਮੂਤ੍ਰਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੂਤਰ ਜਾਂ ਗੂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਮृਜ੍ਜਲਾਭ੍ਯਾਂ ਬਹਿਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਥਾਨ੍ਤਰਮ੍
ਬਾਹਰਲੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅੰਦਰਲੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਮਨ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ।
ਨ ਮੂषਕਾਦਿਖਨਿਤਾਂ ਫਆਲੋਤ੍ਕृष੍ਟਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਿੱਟੀ ਜੋ ਚੂਹਿਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਤੂਆਂ ਨੇ ਖੋਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਮਿੱਟੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ਼ੌਚਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਮਾਦਾਯ ਸ਼ੁਭਾਂ ਮृਦਮ੍
ਚੰਗੀ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮੂਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਰ੍ਗੇ ਸ਼ੌਚਮਾਹੂਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਮੂਤਰ ਤੇ ਗੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਪਵਿਤਰਤਾ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਪ ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾਃ ਪਾਦਯੋਰ੍ਮृਤ੍ਤਿਕਾਃ ਪृਥਕ੍
ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਲੋਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਛੌਚਂ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਪਵਿਤਰਤਾ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਇਹ ਦੋਹਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਪੂਰ੍ਣਸ਼ੌਚਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਥ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਸਫ਼ਾਈ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਗਨ੍ਧਲੇਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸ਼ੌਰ੍ਚਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਦਬੂ ਤੇ ਮੈਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਤਿਵਚ੍ਛੌਚਮਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੀ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਤੀ ਵਾਂਗ ਸਫ਼ਾਈ ਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼ੌਚਂ ਤੁ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵੈ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ,
ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਪਿਬੇਦਾਪੋ ਗਨ੍ਧਫੇਨਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਦਬੂ, ਝੱਗ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਙ੍ਗੁष੍ਠਯੋਗੇਨ ਨਾਸਾਰਨ੍ਧ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤर्जਨੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੱਕ ਦੇ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਨਿष੍ਟਾਙ੍ਗੁष੍ਟਯੋਗੇਨ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਾਭੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹੇ।
ਤਲੇਨ ਚਾਙ੍ਗੁਲਾਗ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦਂਸੌ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹਥੇਲੀ ਜਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਛੂਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਟਂ ਤਤਃ ਖਾਦੇਤ੍ਸਤ੍ਵਚਂ ਸ਼ਸ੍ਤਵृਕ੍ਸ਼ਜਮ੍
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੋਂ ਛਾਲ ਸਮੇਤ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਚਬਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਵਾਰਿਣਾ ਚੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪ੍ਯਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਚ ਮੇਧਾਂ ਚ ਤ੍ਵਨ੍ਨੋ ਧੇਹਿ ਵਨਸ੍ਪਤੇ
‘ਹੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਦੇ।’
ਨਵਾਙ੍ਗੁਲਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚਾष੍ਟਾਙ੍ਗੁਲੋਨ੍ਮਿਤਮ੍
ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨੌਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਲਈ ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ।
ਅਲਾਭੇ ਦੈਤਕਾष੍ਟਾਨਾਂ ਗਣ੍ਡੂषੈਰ੍ਭਾਨੁਸਂਮਿਤੈਃ
ਜੇ ਚੰਗੀ ਲੱਕੜ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਪ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਿਲਾਸ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਧੋ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰੇਣਾਦਾਯ ਵਾਮੇਨ ਸਂਚਰ੍ਵੇਦ੍ਵਾਮਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੱਬੀ ਦੰਦ ਨਾਲ ਰਗੜੋ।
ਜਿਹ੍ਵਾਮੁਲ੍ਲਿਖ੍ਯ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦਲੁਭ੍ਯਾਂ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਜੀਭ ਨੂੰ ਖੁਰਚ ਕੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨਦ੍ਯਾਦੌ ਵਿਮਲੇ ਜਲੇ
ਫਿਰ, ਨਦੀ ਦੇ ਮੁੱਢ ਤੇ ਜਾਂ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।