ਅਪਾਰਪਾਰਾਯ ਪਰਾਨੁਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮਃ ਪਰੇਭ੍ਯਃ ਪਰਪਾਰਣਾਯ
ਉਹ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬਹੁਸ੍ਵਰੁਪੋ ऽਪਿ ਨਿਰਞ੍ਜਨੋ ਯਸ੍ਤਮੀਸ਼ਮੀਢ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਭਜਾਮਿ
ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਤਿ ਕਰਨ ਜੋਗ ਹੈ।
ਅਨੂਪਮਂ ਭਕ੍ਤਿ ਜਨਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨਂ ਭਜਾਮਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮਾਦਿਮੀਡ੍ਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਭਕਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮੂਲ ਸਤਿ ਕਰਨ ਜੋਗ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਮੋਹਾਃ ਪਰਮਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਂਸਾਰਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਕਂ ਤਮ੍
ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ।
ਜਗਤ੍ਸੇਵ੍ਯਂ ਜਗਾਦ੍ਧਾਮ ਪਰੇਸ਼ਂ ਕਰੁਣਾਕਰਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਅਵਾਪ ਪਰਮਾਂ ਤੁष੍ਟਿਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਰਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਰਂ ਬਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਧਰੜ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਮਨਸਾ ਯਦਭਿਪ੍ਰੇਤਂ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
'ਸੁਧਰੜ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚ ਯਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
'ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮਿष੍ਟਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ਼੍ਵਾਪਿ ਵੀਤਰਾਗਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ
'ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਦਿਖਸ਼ਿਤ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹਨ—'
ਏਤੇਨੈਵ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਮਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਜਗਦ੍ਧਰੋ
'ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਤਤ੍ਪਦੇ ਪਰਮਂ ਯਾਨ੍ਨਿ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿषੁਨਾਚ੍ਯੁਤ
'ਉਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—'
ਮਦृਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹਿ ਵਿਫਲਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਦੇਵ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਜ੍ਜਨੋ ਨਾਨृਤਂ ਵਦੇਤ੍
'ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਮੈਂ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ।'
ਸਮਸ੍ਤਗੁਣਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਦੀਰ੍ਘਜੀਵੀ ਸ੍ਵਰੁਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਮਸਾਧ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਰਯੇ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਮृਕਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਤਪਸਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਅਚਾਨਕ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਚ ਤਦ੍ਬ੍ਰੁਹਿ ਹਰਿਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵਵਂਸ਼ਜਃ
ਦੱਸੋ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਰੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਮਾਯਾਂ ਚਿਰਞ੍ਜੀਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਲਵੇ
ਉਸਨੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਮਾਰ੍ਕੁਣ੍ਡੇਯਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮੁਨੀ ਵੱਲ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਮਕਰੋਦ੍ਧृष੍ਟਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨ੍ਤਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਕਃ
ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਯੰਮ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਚਾਪਿ ਦੇਹੇਨ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੀ।
ਰੁषੁਵੇ ਦਸ਼ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਾਂ ਪਰਮ੍
ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਤਕਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਮੇ ਵਰ੍षੇ ਉਪਨੀਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਉਪਨਯਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਦਾਦृष੍ਟਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਤਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਵੈਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਸ੍ਯਾਦृष੍ਟਸਂਭਾषਣਾਦਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਉਚਿਤ ਗੱਲਬਾਤ ਆਦਿ।
ਨ ਦ੍ਵੇषਃ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਿਤਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ।