ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਮਪਸ਼੍ਯਂ ਸਮਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖਿਆ।
ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਯਥਾਵਦ੍ਵਦ ਪਣ੍ਡਿਤਂ
ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਸਿਖਿਆ ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਚਿਰਂ ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਪੁਨਸ਼੍ਚੇਦਮਭਾਪਤ
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਗਰਂ ਚੋਪਵਾਸਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿषਅਪਾਪਤਾਂ ਗਤਃ
ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨष੍ਟਾਨਿ ਹ੍ਯੁਪਵਾਸਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਨਾਮ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਸੋ ऽਨੁਕਂਪਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਭਟਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੂਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਰਤਾ ਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਯਧ੍ਵਂ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਰਦ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ।
ਨਾਰਾਯਣਾਚ੍ਯੁਤਹਰੇ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵੇਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਤਰਸਾਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਦਾ 'ਨਾਰਾਇਣ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਹਰੀ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਖਿਲਲੋਕ ਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਦੂਰਦ੍ਭਟਾਸ੍ਤ੍ਯਜਤਾ ਤਾਨ੍ਨ ਮਮੈषੁ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ
ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਹਾਇਕ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ; ਮੇਰਾ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰਦਾਨ ਨਿਰਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਦੀਨਪਾਲ੍ਲਾਨ੍ਦੂਤਾਸ੍ਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮਨਿਸ਼ਂ ਹਰਿਨਾਮਸਕ੍ਤਾਨ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਚਮੁਚ ਗਰੀਬ ਹਨ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਸ਼ਂਭੌ ਹਰੌ ਚ ਸਮਬੁਦ੍ਧਿਮਤਸ੍ਤਥੈਵ ਦੂਤਾਸ੍ਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮੁਪਕਾਰਪਰਾਞ੍ਜਨਾਨਾਮ੍
ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਵਿਰ੍ਪਨ੍ਦ੍ਰਪਾਦਜਲਸੇਚਨਤੋ ऽਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਪਿਨੋ ਮਮ ਭਟਾ ਗृਹਮਾਨਯਧ੍ਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲਿਆਓ।
ਦੇਵਸ੍ਵਲੋਭਨਿਰਤਾਞ੍ਜਨਨਾਸ਼ਕਰ੍ਤृਆਨਤ੍ਰਾਨਯਧ੍ਵਮਪਰਾਧਪਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦੂਤਾਃ
ਦੂਤੋ, ਉਹ ਲੋਕ ਲਿਆਓ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਗਨ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਕਰਮੁਤ੍ਤਮਵੈਰਯੁਕ੍ਤਂ ਦੂਤਾਃ ਸਮਾਨਯਤ ਵਿਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਲੁਬ੍ਧਮ੍
ਦੂਤੋ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਲਿਆਓ ਜੋ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣਵਾਲਯਂ ਚ ਨਹਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਸੁਮੂਰ੍ਖਾਸ੍ਤਾਨਾਨਯਧ੍ਵਮਤਿਪਾਪਰਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸਾਹ੍ਯ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆਓ।
ਮਯਾਨੁਤਾਪਦਗ੍ਧੇਨ ਸ੍ਮृਤਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਨਿਃਸ਼ੇषਾਣਿ ਗਤਾਨਿ ਮੇ
ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਤ ਦੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਯਮਸ਼੍ਚ ਤਮ੍
ਯਮ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਪਰਮਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮੇਨ ਪਰਿਭਾषਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਯਮ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ।
ਸਦ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਆਸਥਾਨ 'ਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਯੋषਿਤਮ੍
ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਮੁਪਗਮਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਦਿਵਿਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੂਮਿਮੁਪਾਗਤਃ
ਉਤਨੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਾਡਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮੁਨੀਸ਼ਅਵਰ
ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮਿਦਮਿਤਿ ਨ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਵੇਨਾਪਿ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਇੱਥੇ, ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਆਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਰਿष੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੁਭਮੇਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—