ਤਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸੁਤੋ ਵਸ਼ੀ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭਦਰਸ਼ੀਲ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਬਾਲਕ੍ਰਾਡਨਕਾਲੇ ऽਪਿ ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਭਦਰਸ਼ੀਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਬਚਪਨ ਦੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਵੀ,
ਵਯਸ੍ਯਾਨ੍ਬੋਧਯੇਚ੍ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਜ੍ਯੋ ਨਰੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਬੋਧਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ਵੋ ऽਪਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਚਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗਤਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਭੂਯਾਦਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।'
ਏਕਾਦਸ਼ੀਤਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਯਚ੍ਛਤਿ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਤਪੋਨਿਧਿਃ
ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਚਰਿਤਂ ਮਙ੍ਗਲਂ ਯਤ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਤੇਰਾ ਚਲਣ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਮਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਹਰਿਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਾਣਃ
ਤੂੰ ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਨਾਪਿ ਮਹਤਾਂ ਸੇਵਾਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਵੱਡੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਮਤਿਰ੍ਵਤ੍ਸ ਕਥਂ ਤੇ ऽਲੌਕਿਕੀ ਕृਤਿਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਅਲੌਕਿਕ ਇਰਾਦੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਗੇ?
ਜਾਯਤੇ ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਦਹਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤ੍ਰੈਵਂ ਸੁਵਿਕਲ੍ਪਿਤੈਃ
ਭਦਰਸ਼ੀਲ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਵਧਾਨ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ੍ਵਾਨਭ੍ਰੁਤਂ ਯਥਾਵ੍ਰਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਾਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਯਮੇਨ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਯਮ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪਨ੍ਨੋ ਭਦ੍ਰਸ਼ੀਲਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਭਦਰਸ਼ੀਲ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਕੇਨ ਵਾ ਹੇਤੋਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਲਈ ਜਾਂ ਕਿਸ ਦੇ ਲਈ ਹੋਇਆ — ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਕੀਰ੍ਤਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰਘੇਯੇਣ ਸ਼ਾਸਿਤਃ
ਧਰਮਕੀਰਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਾ।
ਅਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਾ ਮਯਾ ਤੁ ਬਹਵਃ ਕृਤਾਃ
ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ — ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਈ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਪਾਪਣ੍ਡਜਨਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪਾਪਣ੍ਡਚਰਿਤੋ ऽਭਵਮ੍
ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪਾਪਣ੍ਡੈਰ੍ਬਾਧਿਤੋ ऽਹਂ ਤੁ ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਤ੍ਯਜਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤਂ ਮਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼ਜਾਃ
ਮੈਂ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—
ਏਵਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਵ੍ਯਸਨਾਭਿਰਤਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਸੈਨ੍ਯੋ ऽਹਂ ਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਹਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਮृਗਾਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਰਵਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਤਪਲ੍ਕਾਨ੍ਤੋ ਰੇਵਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਰੇਵਾ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਹष੍ਟਸੈਨ੍ਯ ਏਕਾਕੀ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਫੌਜ ਦੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਪਰਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ
ਰਾਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਾਗਰਂ ਕृਤਵਾਂਸ਼੍ਵਾਪਿ ਸੇਨਯਾ ਰਹਿਤੋ ਨਿਸ਼ਿ
ਫੌਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਾਗਰਾਨ੍ਤੇ ऽਹਂ ਤਾਤਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਜਾਗਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।