ਪਰੇਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਪਰੇਸ਼, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਹ੍ਮਨਾਭਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਮृਕਣ੍ਡੁਤਪਸਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਹਿ ਨਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍
ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦੇ ਤਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਜਯੋ ਲੋਕਸ੍ਵਰੁਪਾਯ ਜਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਹੇਤਵੇ
ਤੈਨੂੰ ਜਗਤ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ!
ਨਮਸ੍ਤੇ ਲੋਕਨਾਥਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਨਮਸ੍ਤੇ ਧ੍ਯਾਨਰੁਪਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਧ੍ਯਾਨਪਾਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਧਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਧਿਆਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਨਮੋ ਭੂਮ੍ਯਾਦਿਰੂਪਾਯ ਨਮਸ਼੍ਚੈਤਨ੍ਯਰੁਪਿਣੇ
ਭੂਮੀ ਦੇ ਆਰੰਭ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਚੇਤਨਾ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਅਰੁਪਾਯ ਸ੍ਵਰੁਪਾਯ ਬਹੁਰੁਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਅਰੂਪ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯ ਕृष੍ਣਾਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨਮਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਦਿਰੁਪਾਯ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਭੁਜੇ ਨਮਃ
ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ੍ਮृਤਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜੋ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮਗਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਚਤ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਹ ਸੰਕ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸੀ।
ਸ੍ਤृਯਮਾਨਂ ਮੁਨਿਵਰੈਃ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰਾਵृਤ੍ਤਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਅष੍ਟਾਙ੍ਗੌਰਵਨਿਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਠ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਤਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ।
ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਨ ਬਾਧਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸ ऋषਿਃ ਸਜ੍ਜਨਾਗ੍ਰਾਣੀਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਸਰ੍ਵਥਾਨ੍ਯਂ ਨ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਪਿ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਅਵਿਧਾਯਾਤ੍ਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਨ੍ਯਾਨ੍ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਕਥਂ ਸੁਧੀਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਨ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਥਂ ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਖੇਡ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਮਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੂਢਧੀਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਤੁ ਸਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਰਿਹਾਮਾਤ੍ਰ ਚ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਪਰ ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਕ੍ਰੀਡਯਿष੍ਯਤਿ ਵੋ ਨ ਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਦਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੇषਾਮਤਸੀਕੁਸੁਮਪ੍ਰਭਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੈਸਮਿਨ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸੁਰਗਣਾਂ ਯਯੁਰ੍ਨਾਕਂ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਰੁਪਂ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਾਯੁਧਧਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਕਣ੍ਡੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਧਾਤਾਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੇਜਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਰਗਰਮ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਨਾਮ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਦੇਵਦੇਵ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਚਲਿਮਾਧਾਯ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।