ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਕृਤਜ੍ਞਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦਰਦਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਪ੍ਰਾਣਾ ਨਾਮ੍ਰਾ ਸਤ੍ਯਮਤਿਰ੍ਮੁਨੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਸਮਝਦੀ, ਪਤੀ ਲਈ ਨਿਭੀ, ਸਚੀ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸਤ੍ਯਜ੍ਞੌ ਸਤ੍ਪਰਾਯਣੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸੀ।
ਤਡਾਗਾਰਾਮਵਪ੍ਰਾਦੌ ਨਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ਵਿਤੇਨਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤਲਾਬ, ਬਾਗ ਅਤੇ ਉਪਵਨ ਬਣਾਏ।
ਨृਤ੍ਯਤ੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਮਨੋਜ੍ਞਾ ਸਞ੍ਜੁਵਾਦਿਨੀ
ਉਹ ਨੱਚਦੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼, ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜਮਾਰੋਪਯਤ੍ਯੇਵ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਮਾਂ ਮਤ੍ਯਮਤਿਂ ਚਾਮ੍ਯ ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਸਦਾਸ੍ਤੁਵਨ੍
ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਆਯਯੌ ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ਿਪ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਵਿਭਾਣ੍ਡਕਃ
ਵਿਭਾਂਡਕ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੌ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਪ੍ਰਜਾ ਭਿਰ੍ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਏ।
ਨੀਚਾਸਨਸ੍ਥਿਤੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਮੁਨਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਤਾਮਾਯਮਨਂ ਸਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸੁਰਵਾਵਹਮ੍
ਜੋ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਜਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਧਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰਹੁਰ੍ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਤਾਕਤ, ਇਜ਼ਤ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਹਤੀਂ ਕਰੁਣਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ,
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮਾਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਿਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਸ੍ਪृਸ਼षਨ੍ਕਰੇਣ ਤਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਵਾਚਾਤਿਹਰ੍षਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਿਨਯਾਵਨਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਬਹੁਸ਼੍ਰੇਯੋ ਲਭੇਦਿਹ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਯਾਲ੍ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਨਿਮਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸਤਤਂ ਭੂਯਾਦ੍ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਪੁੱਛਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸ।
ਤਾਸੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਵਜਾਰੋਪੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਦੋਦ੍ਯਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮੇਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਘਟਨਾ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਈ? ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਲੋਕਾਨਾਮਾਵਯੋਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਤ੍ਵਿਹ
ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਇੱਥੇ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕੁਮਾਰ੍ਗਗਨਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਹਿਕੇ ਰਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ।
ਗੋਧ੍ਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਚੌਰਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਿਵਧੇ ਰਤਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਚੋਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਮਨਾਹਤ੍ਯਂ ਮਹਦृਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਬਿਨਾ ਮਾਰੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ?
ਮृਗਮਾਂਸਾਸ਼ਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਾਨ੍ਥਾਵਿਲ੍ਲਮ੍ਪਕਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦਾ।
ਏਕਦਾ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਨਿਦਾਘਾਰ੍ਤ੍ਤਃ ਪਿਪਾਸਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆਇਆ ਸੀ।
ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਮਹਤ੍ਸਰਃ
ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਅਪਿਬਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਨੀਯਂ ਤਤ੍ਤੀਰੇ ਵਿਗਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜੀਰ੍ਣੀਲਯੇ ਵਿष੍ਣੋਨਰ੍ਨਿਵਾਸਂ ਕृਤਕਵਾਨਹਮ੍
ਉਸ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ।