ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਮਰ੍ਚਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ
‘ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾਰਾਧਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਵ੍ਰਤਕृਤ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਭਗਤ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੋਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਚਰਣਾ ਚ ਤਿਲੈਸ਼੍ਵਾਪਿ ਘृਤੇਨ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੀ ਵੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।
ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੇ।
ਸਮਾਪ੍ਯ ਹੋਮਂ ਵਿਧਿਵਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਸੂਕ੍ਤਂ ਜਪੇਦ੍ਰੁਧਃ
ਹੋਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੁਕਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੇ।
ਤਥੋਪਵਾਸਂ ਦੇਵਾਯ ਹ੍ਯਰ੍ਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਪਵਾਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਪਰੇ ऽਹ੍ਲਿ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ
ਮੈਂ ਭੋਗ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੰਵਾਂ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣੋ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਘੁਟਣਾਂ ਤੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ,
ਏਵਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਯੇਨ੍ਦੋਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਿਆਂ, ਫਿਰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਿष੍ਟਨ੍ਪੂਰ੍ਵਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਨ੍ਦੁਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ,
ਰੋਹਿਣੀਪਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਭਰਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪਾषਣ੍ਡਾਲੋਕਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਪਟੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ,
ਪੁਨਃ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਯਥਾਵਿਭਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਬਨ੍ਧੁਭृਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬੋਲਣ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਯਮਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਰਮਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਉਦ੍ਯਾਪਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਧੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਭਿਰ੍ਵਿਤਾਨਧ੍ਵਜਰਾਜਿਤਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ,
ਦਰ੍ਪਂਣੈਸ਼੍ਚਾਮਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਆਇਨੇ, ਚਮਰ ਤੇ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਜਲਪੂਰ੍ਣਂ ਤਤਃ ਕੁਮ੍ਭਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਰੱਖੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਘੜੇ ਦੇ ਉਪਰ ਰੱਖੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਮੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯਾਦਿਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਭੋਜਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਦੇ ਭੋਗ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਪਰੇ ऽਹ੍ਨਿ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵਿਧਿਵ ਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਭਵੇ ਸਤ੍ਯਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਚਾਈ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਰਨ੍ਗੌ ਚ ਵਿਧਿਵਤਿਲਹੋਮਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਝੰਡਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ 'ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਘਪੌਤ੍ਰਘਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਥੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੀਣਨਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯਤੇ ਵਿਗ੍ਨਿਞ੍ਚ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਕਿਮਨ੍ਯੈਰ੍ਬਹੁਭਾषਿਤੈਃ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਤਤ੍ਫਲਂ ਤੁਲ੍ਯਮਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧੂਜਾਰੋਪਣਕਰ੍ਮਣਃ
ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਝੰਡਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।