ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਂ ਪਦਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਹ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਮਨਸਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ ਗਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਯਾਤਿ ਸ਼ੈਵਂ ਵਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪੁਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਯਾ ਪਾਪਾਨ੍ਯਗਰਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਾਲਮਾਦਿਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਤ੍ਕਥਞ੍ਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਮਰਣੇ ਯਾਦृਕ੍ਤਾਦृਕ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੌਤ ਦਾ ਢੰਗ ਹੋਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਥਿਪਿਣ੍ਡਂ ਪੁਟਕੇ ਨਿਧਾਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਤਗਣੋਪਗੂਢਾਮ੍
ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਗੰਢੀ ਗਠੜੀ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਟਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦਥ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤੁ
ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਬੋਹੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਰਹਿ ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਦਾਚਨ
ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ।
ਭਾਦ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਾਵਦਾਕ੍ਰਮਤੇ ਜਲਮ੍
ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਤਿਥ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਹਸ੍ਤਸ਼ਤਂ ਯਾਵਦ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਤੀਰਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਹੱਥਾਂ ਤੱਕ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਗਰਭਤੀਰ ਤੱਕ,
ਤੀਰਾਦ੍ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪਰਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤੀਰ ਤੋਂ ਗਾਂ ਦੀ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਜਿੰਨੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ, ਚੌਂਫੇਰੇ ਖੇਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸੀਮਾ ਤਟਦ੍ਵਯਾਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਖੇਤਰ ਦੀ ਹੱਦ ਇਕ ਜੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਸਿਂਹਂ ਵਨੌਕਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਯੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਨ ਖੇਤਰ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਜੋਜਨ ਚੌਂਫੇਰੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਵਤ੍ਤਦ੍ਧਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਧਨ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਤੀਰਥ ਨਿਰਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ਤੁ ਵਿਕ੍ਰੀਤੇ ਵਿਕ੍ਰੀਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਵੀ ਵੇਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਰੂਪਂ ਸੋਰ੍ऽਕਸ੍ਯ ਤਮੋਨਾਸ਼ਾਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਯੋ ਨਰਃ ਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਨਯੇਦਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੀ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਜਰੂਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਪਠਨ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨਰੋ ਹ੍ਯੇਤਿ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਗਤਿਮਿਚ੍ਛਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੈਵੀਂ ਵਾ ਵਿਧਿਨਨ੍ਦਿਨਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਰਗ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਮਾਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ,