ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਦਿਵਿਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਯੁਜ੍ਯਮੇਤਿ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸਾ ਗੇਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹੀ ਮਾਰਗ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤਾਨਿ ਬਹੁਜਨ੍ਮਾਨਿ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਮृਤਾਨਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜਨਮ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੌਤਾਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ,
ਅਤ੍ਰਦੂਰੇ ਸਮੀਪੇ ਚ ਸਦृਸ਼ਂ ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਮ੍
ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਦੋ ਜੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਜ੍ਞਾਨਤੋ ऽਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਕਾਮਤੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ, ਅਣਜਾਣੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਵੀ,
ਪ੍ਰਾਣੇषੂਤ੍ਸृਜ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਰਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ,
ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਵਾ ਪਾਪਸ਼ੀਲੋ ऽਪਿ ਸ ਵੈ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਨ੍ਵੈ ਸੇਵੇਦ੍ਗਙ੍ਗਾਮਾ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਪਾਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੱਕ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਂ ਪਦਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਹ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਮਨਸਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ ਗਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਯਾਤਿ ਸ਼ੈਵਂ ਵਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪੁਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਯਾ ਪਾਪਾਨ੍ਯਗਰਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਾਲਮਾਦਿਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਤ੍ਕਥਞ੍ਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਮਰਣੇ ਯਾਦृਕ੍ਤਾਦृਕ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੌਤ ਦਾ ਢੰਗ ਹੋਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਥਿਪਿਣ੍ਡਂ ਪੁਟਕੇ ਨਿਧਾਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਤਗਣੋਪਗੂਢਾਮ੍
ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਗੰਢੀ ਗਠੜੀ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਟਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦਥ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤੁ
ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਬੋਹੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਤਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਰਹਿ ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਦਾਚਨ
ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ।
ਭਾਦ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਾਵਦਾਕ੍ਰਮਤੇ ਜਲਮ੍
ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਤਿਥ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਹਸ੍ਤਸ਼ਤਂ ਯਾਵਦ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਤੀਰਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਹੱਥਾਂ ਤੱਕ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਗਰਭਤੀਰ ਤੱਕ,
ਤੀਰਾਦ੍ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪਰਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤੀਰ ਤੋਂ ਗਾਂ ਦੀ ਬੋਲ ਸੁਣਨ ਜਿੰਨੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ, ਚੌਂਫੇਰੇ ਖੇਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸੀਮਾ ਤਟਦ੍ਵਯਾਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਖੇਤਰ ਦੀ ਹੱਦ ਇਕ ਜੋਜਨ ਚੌੜੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਸਿਂਹਂ ਵਨੌਕਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਯੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਨ ਖੇਤਰ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਜੋਜਨ ਚੌਂਫੇਰੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਵਤ੍ਤਦ੍ਧਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਧਨ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਤੀਰਥ ਨਿਰਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।