ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਾਪਿ ਕਾਯਵਾਚਿਕਸਂਭਵੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਮਨ ਰਾਹੀਂ,
ਰੋਗੀ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤਾਪਨ੍ਨ ਆਪਦਃ
ਬੀਮਾਰ ਆਪਣੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਏ ਲੋਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਲੀਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗ੍ਨਿਚੌਰਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਭਯਂ ਨਹਿ
ਉਥੇ ਅੱਗ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਜਪਂਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਕृਤ੍ਵਸ਼੍ਚ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਾਪਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅਸਮਰਥ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੰਤਰ ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਪੇ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਫਲਂ ਯਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਰ੍ਯੋ ਵਿਹਿਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸੋ ऽਪਿ ਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਪੂਜਨੇ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਜੋ ਨਿਯਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਮਾ ਯਥਾ ਤਥਾ ਗਙ੍ਗਾ ਚਾਤ੍ਰ ਭੇਦੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਲਈ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਲਈ ਵੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਗੌਰ੍ਯਤਰਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤੇ ਮੂਢਧੀਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਗੌਰੀ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾ ਦੇਹਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਹृਦਯਸ੍ਥੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਧੰਨ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਦਿਵਿਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਯੁਜ੍ਯਮੇਤਿ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸਾ ਗੇਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹੀ ਮਾਰਗ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤਾਨਿ ਬਹੁਜਨ੍ਮਾਨਿ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਮृਤਾਨਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜਨਮ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੌਤਾਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ,
ਅਤ੍ਰਦੂਰੇ ਸਮੀਪੇ ਚ ਸਦृਸ਼ਂ ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਮ੍
ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਦੋ ਜੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਜ੍ਞਾਨਤੋ ऽਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਕਾਮਤੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ, ਅਣਜਾਣੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਵੀ,
ਪ੍ਰਾਣੇषੂਤ੍ਸृਜ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਰਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ,
ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਵਾ ਪਾਪਸ਼ੀਲੋ ऽਪਿ ਸ ਵੈ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਨ੍ਵੈ ਸੇਵੇਦ੍ਗਙ੍ਗਾਮਾ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਪਾਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੱਕ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਂ ਪਦਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਹ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਮਨਸਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ ਗਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਯਾਤਿ ਸ਼ੈਵਂ ਵਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪੁਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਯਾ ਪਾਪਾਨ੍ਯਗਰਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਾਲਮਾਦਿਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਤ੍ਕਥਞ੍ਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਮਰਣੇ ਯਾਦृਕ੍ਤਾਦृਕ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੌਤ ਦਾ ਢੰਗ ਹੋਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਥਿਪਿਣ੍ਡਂ ਪੁਟਕੇ ਨਿਧਾਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਤਗਣੋਪਗੂਢਾਮ੍
ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਗੰਢੀ ਗਠੜੀ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਟਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦਥ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤੁ
ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਬੋਹੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।