ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸਨਸਂਸ੍ਥਾਯੈ ਤੇਜੋਵਤ੍ਯੈ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਤ੍ਰਾਯੈ ਰੇਵਤ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਿੱਤਰ; ਹੇ ਰੇਵਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਯੈ ਨਨ੍ਦਿਨ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਿਰਮੌਰ; ਹੇ ਨੰਦਿਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਰਾਵਰਗਤਾਦ੍ਯੈਯੈ ਤਾਰਾਯੈ ਤੇ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਤਾਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯੈ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ ਵਰਦਾਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ, ਸਭ ਦੀ ਆਸਥਾ, ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਾਯੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਾਯੈ ਦੁਰਿਤਘ੍ਨ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਲੁषਾਯੈ ਦੁਰ੍ਗਹਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੈ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਤੇ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਬੁਰਾਈ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਜਿਤਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਚਤੁਰ।
ਗਙ੍ਗਾ ਮਮਾਗ੍ਰਤੋ ਭੂਯਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾ ਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ੍ਤਥਾ
ਗੰਗਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਗੰਗਾ ਮੇਰੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਆਦੌ ਤ੍ਵਮਨ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਗਾਙ੍ਗਤੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਅੰਤ ਵਿਚ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਹੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ।
ਗਙ੍ਗੇ ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ
ਹੇ ਗੰਗਾ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ।
ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਾਪਿ ਕਾਯਵਾਚਿਕਸਂਭਵੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਮਨ ਰਾਹੀਂ,
ਰੋਗੀ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤਾਪਨ੍ਨ ਆਪਦਃ
ਬੀਮਾਰ ਆਪਣੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਏ ਲੋਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਲੀਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗ੍ਨਿਚੌਰਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਭਯਂ ਨਹਿ
ਉਥੇ ਅੱਗ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਜਪਂਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਕृਤ੍ਵਸ਼੍ਚ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਾਪਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅਸਮਰਥ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੰਤਰ ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਪੇ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਫਲਂ ਯਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਰ੍ਯੋ ਵਿਹਿਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸੋ ऽਪਿ ਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਪੂਜਨੇ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਜੋ ਨਿਯਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਮਾ ਯਥਾ ਤਥਾ ਗਙ੍ਗਾ ਚਾਤ੍ਰ ਭੇਦੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਲਈ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਲਈ ਵੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਗੌਰ੍ਯਤਰਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤੇ ਮੂਢਧੀਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਗੌਰੀ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾ ਦੇਹਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਹृਦਯਸ੍ਥੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਧੰਨ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਦਿਵਿਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਯੁਜ੍ਯਮੇਤਿ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਸਾ ਗੇਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹੀ ਮਾਰਗ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤਾਨਿ ਬਹੁਜਨ੍ਮਾਨਿ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਮृਤਾਨਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜਨਮ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੌਤਾਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ,
ਅਤ੍ਰਦੂਰੇ ਸਮੀਪੇ ਚ ਸਦृਸ਼ਂ ਯੋਜਨਦ੍ਵਯਮ੍
ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਦੋ ਜੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਜ੍ਞਾਨਤੋ ऽਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਕਾਮਤੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ, ਅਣਜਾਣੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਵੀ,
ਪ੍ਰਾਣੇषੂਤ੍ਸृਜ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਰਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ,
ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਵਾ ਪਾਪਸ਼ੀਲੋ ऽਪਿ ਸ ਵੈ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਨ੍ਵੈ ਸੇਵੇਦ੍ਗਙ੍ਗਾਮਾ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਪਾਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੱਕ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।