ਉਦ੍ਧਰਤ੍ਯੇਵ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਪੂਜਿਤਾ
ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਿਨ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਦਰੇਦ੍ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਪਰਾਣਿ ਚ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਉਹ ਦਸ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਦਸ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਗ੍ਰੇ ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਜਪ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਸ ਦਿਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਿਣ੍ਯੈ ਗਙ੍ਗਾਯੈ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਰੂਪ ਗੰਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧੀਨਾਂ ਭਿषਕ੍ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਭ ਦੇ, ਸਭ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਦ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਵਿषਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯੈ ਜੀਵਨਾਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਸਂਤਾਪਹਾਰਿਣ੍ਯੈ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨ੍ਯੈ ਭੋਗਵਤ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੂਰ੍ਤਾਯੈ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨ, ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸਨਸਂਸ੍ਥਾਯੈ ਤੇਜੋਵਤ੍ਯੈ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਤ੍ਰਾਯੈ ਰੇਵਤ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਿੱਤਰ; ਹੇ ਰੇਵਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਯੈ ਨਨ੍ਦਿਨ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਿਰਮੌਰ; ਹੇ ਨੰਦਿਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਰਾਵਰਗਤਾਦ੍ਯੈਯੈ ਤਾਰਾਯੈ ਤੇ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਉੱਚੇ-ਹੇਠਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਤਾਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯੈ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੈ ਵਰਦਾਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ, ਸਭ ਦੀ ਆਸਥਾ, ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਗਾਯੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਾਯੈ ਦੁਰਿਤਘ੍ਨ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਲੁषਾਯੈ ਦੁਰ੍ਗਹਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੈ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਤੇ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਬੁਰਾਈ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਜਿਤਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਚਤੁਰ।
ਗਙ੍ਗਾ ਮਮਾਗ੍ਰਤੋ ਭੂਯਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾ ਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ੍ਤਥਾ
ਗੰਗਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਗੰਗਾ ਮੇਰੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਆਦੌ ਤ੍ਵਮਨ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸਰ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਗਾਙ੍ਗਤੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਅੰਤ ਵਿਚ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਹੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ।
ਗਙ੍ਗੇ ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ
ਹੇ ਗੰਗਾ, ਤੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ।
ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਵਾਪਿ ਕਾਯਵਾਚਿਕਸਂਭਵੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਮਨ ਰਾਹੀਂ,
ਰੋਗੀ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤਾਪਨ੍ਨ ਆਪਦਃ
ਬੀਮਾਰ ਆਪਣੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਏ ਲੋਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਲੀਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗ੍ਨਿਚੌਰਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਭਯਂ ਨਹਿ
ਉਥੇ ਅੱਗ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਜਪਂਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਕृਤ੍ਵਸ਼੍ਚ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਾਪਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਅਸਮਰਥ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੰਤਰ ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਪੇ।
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਫਲਂ ਯਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਰ੍ਯੋ ਵਿਹਿਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸੋ ऽਪਿ ਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਪੂਜਨੇ
ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਜੋ ਨਿਯਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਮਾ ਯਥਾ ਤਥਾ ਗਙ੍ਗਾ ਚਾਤ੍ਰ ਭੇਦੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ ਲਈ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਲਈ ਵੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਗੌਰ੍ਯਤਰਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤੇ ਮੂਢਧੀਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਗੌਰੀ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾ ਦੇਹਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਹृਦਯਸ੍ਥੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਧੰਨ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।