ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤਪਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਚ੍ਛ ਲਬ੍ਧੁਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇਂ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਏਂ।
ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਪੇਦੇਤਪਸੇ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਦੇਸ਼੍ਵਰੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ऽਤਿਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
ਨਾਦੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਰ੍ਹਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹੋਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਦਾ ਹਵਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਤ੍ਰੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਫਲੈਸ੍ਤੋਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਹਰਿਪੂਜਕਃ
ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੋ ऽਭਵਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਝੜੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸ ਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਤਤਃ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲਏ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਤਾਣਿ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਪਰੋ ऽਭਵਤ੍
ਸਠੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਹ੍ਨਿਤਾ ਪਿਤਾਃ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਡਰ ਗਏ।
ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਪਾਲਕਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਸ੍ਵਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਭਾਵਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਤਨੁਂ ਚ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੂਰੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਰੁਪੋ ਜਗਦਾਦਿਨਾਥਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਤਾਃ ਸ੍ਮਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯ
ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਮੀਸ਼ਮੀਡ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਨਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਰੁषਾਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਖ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਲਕੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਤ੍ਮਕਂ ਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਨਾਥਂ ਨਮਾਮਹੇ ਵੈ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਰੁਪਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਲਕੜੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਤਮਾਦਿਦੇਵਂ ਗੁਣਸਨ੍ਨਿਧਾਨਂ ਸਰ੍ਵੋਪਦੇष੍ਟਾਰਮਿਤਾਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਸਭ ਦਾ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸਚ੍ਚਿਤ੍ਪਰਾਨਨ੍ਦਘਨਸ੍ਵਰੁਪਂ ਰੁਪਾਦਿਹੀਨਂ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਦੇਵਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਸਤ, ਚਿਤ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਪ੍ਰਿਯਂ ਯਜ੍ਞਕਰਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮਮਵ੍ਯਯਂ ਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਟੱਲ, ਯਜਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਯਜਨਿਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਚਰਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੇ।
ਜਗਾਮ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਮਗਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤਿਸੀਪੁष੍ਪਂਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਕੌਸ੍ਤੁਮਧਰਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਨਾਮ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਭੂਪਤਿਰ੍ਨਮ੍ਰਕਨ੍ਧਰਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੇਤਿ ਸਮੁਚ੍ਚਰਨ੍
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ', 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਵਾਚ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟੋ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਲ੍ਲੋਕਂ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾਮਹ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਤੇ ਸਕਲਂ ਕਾਮਂ ਸਵੈ ਸਦ੍ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ
ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਰਾਧਯੇਸ਼ਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਂ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ; ਉਹ ਸਤਿ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਪੁਜਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌਸੋ ऽਪਿ ਭੂਪਤਿਃ
ਉਤਮ ਮੁਨੀ ਅਚਾਨਕ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।