ਦਸ਼ਪ੍ਰਸृਤਿ ਕृष੍ਣਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਾਨ੍ਸਰ੍ਪਿਸ਼੍ਚ ਵੈ ਜਲੇ
ਦਸ ਵਾਰੀ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹੇਮ੍ਨਾ ਰੂਪ੍ਯੇਣ ਵਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ,
ਪਦ੍ਮਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਚਿਹ੍ਨਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਤਥੋਪਰਿ
ਕਮਲ ਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਚੌਕ ਉੱਤੇ,
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਤਦਲਾਭੇ ਮृਦਾਦਿ ਵਾ
ਮੂਰਤੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਆਦਿ ਨਾਲ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਂ ਸੁਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਂ ਚ ਵਰਦਾਂ ਕਰੁਣਾਰ੍ਦ੍ਰਨਿਜਾਨ੍ਤਰਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਵਰ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਹਿਰਦਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਪਰੀਤਾਂ ਚ ਦਿਂਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਤੁ ਗੋਮਯੇਨੋਪਲੇਪਯੇਤ੍
ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚੌਕ ਤੇ ਗੋਮੂਤ ਦੀ ਲੇਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਗੀਰਥਂ ਚ ਨृਪਤਿਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਭਗੀਰਥ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਹਿਮਵੰਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।
ਦਸ਼ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਂ ਸ੍ਤਿਲਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਸ਼ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਦਸ ਮਾਪ ਸਿਲਾ ਦਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਚ੍ਛਪਮਣ੍ਡੂਕਮਰਾਦਿਜਲੇਚਰਾਨ੍
ਮੱਛੀ, ਕਛੂਆ, ਡੱਡੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਮੰਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟੇ।
ਰਥਾਰੂਢਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤੂਤ੍ਤਰਾਮੁਖਾਮ੍
ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਮਾ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ।
ਦੁਰ੍ਗਾਯਾ ਰਥਯਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਤਥੈਵਾਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਰਥ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਪਾਪੈਰ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੈਃ ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਦਸ ਪਾਪ ਦੱਸੇ ਜਾਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਦਾਰੋਪਸੇਵਾ ਚ ਕਾਯਿਕਂ ਤ੍ਰਿਬਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਪਾਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਬਦ੍ਧਪ੍ਰਲਾਪਸ਼੍ਚ ਵਾਚਿਕਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍
ਬੇਸਮਝ ਗੱਲਾਂ ਚਾਰ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਵਚਨ ਪਾਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਤਥਾਭਿਨਿਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਾਨਸਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਝੂਠੀ ਧਾਰਨਾ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧਰਤ੍ਯੇਵ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਪੂਜਿਤਾ
ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਿਨ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਦਰੇਦ੍ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਪਰਾਣਿ ਚ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਉਹ ਦਸ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਦਸ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਗ੍ਰੇ ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਜਪ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਸ ਦਿਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਿਣ੍ਯੈ ਗਙ੍ਗਾਯੈ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਰੂਪ ਗੰਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧੀਨਾਂ ਭਿषਕ੍ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਭ ਦੇ, ਸਭ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਦ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਵਿषਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯੈ ਜੀਵਨਾਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਸਂਤਾਪਹਾਰਿਣ੍ਯੈ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨ੍ਯੈ ਭੋਗਵਤ੍ਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੂਰ੍ਤਾਯੈ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਯੈ ਨਮੋਨਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨ, ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।