ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਕੁਲਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਿਵਪੁਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨਸ਼ੇषਾਂਸ਼੍ਚ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਮਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਗਾਨ੍ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਉਥੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰੋਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੋ ऽਪ੍ਯੇਤਤ੍ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲ੍ਯਨ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੂਧ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਚਾਵਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਕਾष੍ਠਮੌਨੇਨ ਭੁਞ੍ਜਾਨੋ ਵਟਕਾष੍ਟੇਨ ਵੈ ਤਥਾ
ਕਾਠ ਦੀ ਲਕੜੀ ਜਾਂ ਵਟ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਸਮੀਪੇ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸ੍ਵਪੇਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੋਪਵਾਸਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਣਂ ਨਿਸ਼ਿ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਧੂਪਦੀਪੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵृषਭਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਨੈਵੇਦ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਲਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸ਼ਿਵਾਯ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਕृਚ੍ਚ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਰੋਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਯਮਾਦ੍ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਵृषਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਸਫੈਦ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ,
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸੁਂਗਨ੍ਧਾਭਿਃ ਸੁਰੂਪਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ,
ਅਨਨ੍ਤਕਾਲਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਅਨੰਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਖੁੰਚੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ,
ਏਕਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣ ਸ ਮਹੀਂ ਪਾਲਯਤ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਸਹ
ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਆਗਿਆ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਮਰਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦਾ ਲਾਭ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਹਸ੍ਤਸਂਯੁਤੇ
ਜੈਠ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ 'ਚ, ਦਸਵੀਂ ਤਰੀਕ ਹਸਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ,
ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਜਾਗਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦਸ਼ਵਿਧੈਸ੍ਤਤਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਦਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਦੀਪੈਸ੍ਤਾਂਬੂਲੈਃ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਧਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਪ੍ਰਸृਤਿ ਕृष੍ਣਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਾਨ੍ਸਰ੍ਪਿਸ਼੍ਚ ਵੈ ਜਲੇ
ਦਸ ਵਾਰੀ ਕਾਲਾ ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹੇਮ੍ਨਾ ਰੂਪ੍ਯੇਣ ਵਾ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ,
ਪਦ੍ਮਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਚਿਹ੍ਨਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਤਥੋਪਰਿ
ਕਮਲ ਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਚੌਕ ਉੱਤੇ,
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਤਦਲਾਭੇ ਮृਦਾਦਿ ਵਾ
ਮੂਰਤੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਆਦਿ ਨਾਲ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਂ ਸੁਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਂ ਚ ਵਰਦਾਂ ਕਰੁਣਾਰ੍ਦ੍ਰਨਿਜਾਨ੍ਤਰਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਵਰ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਹਿਰਦਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਪਰੀਤਾਂ ਚ ਦਿਂਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਤੁ ਗੋਮਯੇਨੋਪਲੇਪਯੇਤ੍
ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਚੌਕ ਤੇ ਗੋਮੂਤ ਦੀ ਲੇਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਗੀਰਥਂ ਚ ਨृਪਤਿਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਨਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਭਗੀਰਥ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਹਿਮਵੰਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।