ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੇ ਵਿਮਾਨੇ ਵੈष੍ਣਵੇ ਪੁਰੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਰੇਣ੍ਵਬ੍ਦਸਂਖ੍ਯਾਕਂ ਕਾਲਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ षੋਡਸ਼ਮਾਸਿਕਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਅਖੂਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੋਨਾ ਸੋਲਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ਼ੈਵਂ ਵੈ ਤਿਲਦਾਨਤਃ
ਅੰਨ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਿਲ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਲੋਕ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਾਸੋਭਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਕਨ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨਤਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਗਾਂਧਰਵ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ।
ਗਂਮਾਤੀਰੇ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਕਦਲੀਨਾਰਿਕੇਰੈਸ਼੍ਚ ਕਪਿਤ੍ਥਾਸ਼ੋਕਚਂਪਕੈਃ
ਕੇਲੇ, ਨਾਰੀਅਲ, ਕਪਿੱਥ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ,
ਆਮ੍ਰੈਸ੍ਤਾਲੈਰ੍ਨਾਗਰਙ੍ਗੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਅੰਬ, ਤਾਲ, ਨਾਗਰੰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ,
ਨਿਚਿਤਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵੈਵਮਾਵਾਸਂ ਪੁष੍ਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਅਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਹੋਵੇ,
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲਾਭਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਾਵਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪੁष੍ਪਮੂਲਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਫੁੱਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਹਨ,
ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਤਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਲਪਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਂਭੋਜਾਦ੍ਗਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਣੀ,
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੀਨਾਮੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਮੀਰਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ,
ਤਥਾ ਕਥਯਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਕ੍ਤਾਹਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੈਦਿਕ ਜਨ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ।
ਵੇਦਾਗਮਾਨਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਉਵਾਚ ਹ
ਵੇਦ ਤੇ ਆਗਮਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ:
ਗੁਡਧੇਨੁਵਿਧਾਨਂ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਗੁੜ ਦੀ ਗਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ,
ਗੋਮਯੇਨੋਪਲਿਪ੍ਤਾਯਾਂ ਕੁਸ਼ਾਨਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਗੋ-ਮੈ ਦੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ,
ਉਤ੍ਤਮਾ ਗੁਡਧੇਨੁਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਭਾਰੈਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਚਾਰ ਭਾਰ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਭਾਰੇਣ ਵਤ੍ਸਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਨਿष੍ਠਾ ਭਾਰਕੇਣ ਤੁ
ਵੱਛਾ ਅੱਧ ਭਾਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਵੱਛਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਾਰ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰਥਮਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਯੋ ऽਨੁਕਲ੍ਪੇਨ ਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਪਹਿਲੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਵਤ੍ਸੌ ਘृਤਸ੍ਯੈਤੌ ਸਿਤਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਬਰਾਵृਤੌ
ਘੀ ਲਈ ਗਾਂ ਤੇ ਵੱਛਾ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਮਸੂਤ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਿਤਸੂਤ੍ਰਸ਼ਿਰਾਲੌ ਚ ਸਿਤਕਂਬਲਕਂਬਲੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਧਾਗੇ ਹੋਣ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਉਨ ਦੇ ਕੰਬਲ ਪਾਏ ਜਾਣ।
ਵਿਦ੍ਰੁਮਕ੍ਰਮਗੋ ਪੇਤੌ ਨਵਨੀਤਸ੍ਤਨਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਕੋੜਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਥਣ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਰਣੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਵੁਭੌ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪਾਏ ਜਾਣ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਰਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧੂਪਦੀਪੈਰਥਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾ ਕੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧੇਨੁਰੂਪੇਣ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਮ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੁ
ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਖਸ਼ੇ।
ਧੇਨੁਰੂਪੇਣ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਮ ਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤੁ
ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਉਹ ਦੇਵੀ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾ ਧੇਨੁਰੂਪਾਸ੍ਤੁ ਸਾ ਸ਼੍ਰਿਯੇ
ਜੋ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵਰਦਾਸ੍ਤੁ ਮੇ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਗਾਂ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ।