ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ, ਅਤੇ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਕਰੋੜਾਂ—
ਤਤੋ ਮਹੀਤਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਨਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਰ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਧੇਨੁਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਸਹਸ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕੀਯਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੰਤ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਲੋਮਸਂਖ੍ਯਵਰ੍षਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਕਾਞ੍ਚਨਭੂਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ੀਲਵਿਦ੍ਯਾਯਸ਼ੋਨ੍ਵਿਤੇ
ਜਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਭਾਗੀ ਭਵੇਨ੍ਨृਨਂ ਨਾਤ੍ਰਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਨਰਕਸ੍ਥਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਯਤਿ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਜੋ ਨਰਕ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤਿਗਃ
ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੇਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਾਦਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਡੰਡੀ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ।
ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਾਨ੍ਯਵਾਪ੍ਯੇਹ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਜ੍ਞਾਨੀ ਚ ਮੋਹਿਨਿ
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਗਿਆਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੋਹਿਨੀ।
ਪਰਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਧਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉੱਚਾ ਵੈਰਾਗ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਭਾਗਹੀਨਂ ਗੋਚਰ੍ਮ ਮਾਨਮਾਹ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਨੇ ਸਹੀ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਪ੍ਰੀਤ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਦੁਰਗਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ।
ਤਪੋਵ੍ਰਤੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਤਪ, ਵਰਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੇ ਵਿਮਾਨੇ ਵੈष੍ਣਵੇ ਪੁਰੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਰੇਣ੍ਵਬ੍ਦਸਂਖ੍ਯਾਕਂ ਕਾਲਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ षੋਡਸ਼ਮਾਸਿਕਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਅਖੂਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੋਨਾ ਸੋਲਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ਼ੈਵਂ ਵੈ ਤਿਲਦਾਨਤਃ
ਅੰਨ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਿਲ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਲੋਕ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਾਸੋਭਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਕਨ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨਤਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਗਾਂਧਰਵ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ।
ਗਂਮਾਤੀਰੇ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਕਦਲੀਨਾਰਿਕੇਰੈਸ਼੍ਚ ਕਪਿਤ੍ਥਾਸ਼ੋਕਚਂਪਕੈਃ
ਕੇਲੇ, ਨਾਰੀਅਲ, ਕਪਿੱਥ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ,
ਆਮ੍ਰੈਸ੍ਤਾਲੈਰ੍ਨਾਗਰਙ੍ਗੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਅੰਬ, ਤਾਲ, ਨਾਗਰੰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ,
ਨਿਚਿਤਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵੈਵਮਾਵਾਸਂ ਪੁष੍ਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਅਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਹੋਵੇ,
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲਾਭਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ,