ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਸਂਭੂਤਂ ਪੁਂਸਃ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਥਾਨਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾ ਚ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਰਾਤ, ਦਿਨ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਿਤ ਧਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ,
ਗਙ੍ਗਾ ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਾਮਜਾਨ੍ਦੋषਾਨ੍ਕਾਯਵਾਕ੍ਚਿਤ੍ਤਸਂਭਵਾਨ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ,
ਵਰ੍षਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਚ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਆਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯੋ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਮਸ੍ਤਭੋਗਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨੈਰਨ੍ਤਰ੍ਯੇਣ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਜੋ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨੇ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਪੂਣ ਮੱਧ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਕੋਟਿਦਾਨਾਦ੍ਧਿ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਪੂਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹੈ।
ਹਰਿਦ੍ਵਾਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਸਿਂਧੁਸਂਗੇ ਫਲਾਧਿਕਾ
ਹਰਿਦਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਫਲ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਭਿਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚੇਤਿ ਰਵੇਰ੍ਵਚਃ
ਉਹ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰਵੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਪਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਨਾਕਂ ਵੈ ਇਤ੍ਯਾਹ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਵਰੁਣ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਉਹ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਮੋਰੁ ਸਾਵਧਾਨਾ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸਗੋਤ੍ਰਜਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੈਰਨ੍ਤਰ੍ਯੇਣ ਵਿਧਿਵਦ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰੰਤਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸੋ ऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਯਾਤਿ ਕੁਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮੁਦ੍ਧਰਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੇ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਸ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਃਸਮਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ऽਪਿ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨੇ ਫਲਂ ਵਿਦੁਃ
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਤਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘਸ੍ਨਾਨਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕਮਲਾਸਨਪੂਰ੍ਵਕਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵਾਪਿ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਤੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨੈਨ ਯਾਜ੍ਯਵਨਿਤੇ ਤ੍ਰਿਮਾਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਾਯਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਆਰਦਰਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਜਾਂ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਸ੍ਤਥੈਤੇषਾਂ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਃ
ਅਮਾਵਸਿਆ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਬੜੀ ਔਖੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਅਮਾਯਾਂ ਚ ਤਥਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਮਾਘਾਸਿਤਦਲੇ ਸਤਿ
ਅਮਾਵਸਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਜਦ ਮਾਘ ਮਹੀਨਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹੋਦਯੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮਰ੍ਦ੍ਧੋਦਯੇ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮਹੋਦਯਾ ਨੂੰ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮਰਧੋਦਯਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸਤ੍ਰਯਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾषਾਢ ਮਾਸਯੋਃ
ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਫਾਲਗੁਨ ਤੇ ਆਢ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।