ਸਪ੍ਤਾਵਪਰਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਾਥ ਪਰਤਃ ਪਰਾਨ੍
ਸੱਤ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਸੱਤ ਉੱਤਰਜ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੱਤ ਹੋਰ।
ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਪਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਯਤ੍ਤੁ ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤੋ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਗੁਰੁਹਾਗੋਘ੍ਨਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹਰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।
ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਕਦਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਲਭੇ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ? ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਂਗਾ?
ਅਥ ਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਦੇਵਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਸਲਿਲੇ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤਾਨਾਂ ਸ਼ੁਚਿਭਿਸ੍ਤੋਯੈਰ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯੈਃ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੇ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਹਤ੍ਯ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਯਥਾ ਭਾਤ੍ਯੁਦਯੇ ਰਵਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏਕੇਨੈਵਾਪਿ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨृਪਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ।
ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਸਂਭੂਤਂ ਪੁਂਸਃ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਥਾਨਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾ ਚ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਰਾਤ, ਦਿਨ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਿਤ ਧਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ,
ਗਙ੍ਗਾ ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਾਮਜਾਨ੍ਦੋषਾਨ੍ਕਾਯਵਾਕ੍ਚਿਤ੍ਤਸਂਭਵਾਨ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ,
ਵਰ੍षਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਚ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਆਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯੋ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਮਸ੍ਤਭੋਗਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨੈਰਨ੍ਤਰ੍ਯੇਣ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਜੋ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨੇ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਪੂਣ ਮੱਧ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਕੋਟਿਦਾਨਾਦ੍ਧਿ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਪੂਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਹੈ।
ਹਰਿਦ੍ਵਾਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਸਿਂਧੁਸਂਗੇ ਫਲਾਧਿਕਾ
ਹਰਿਦਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਫਲ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਭਿਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚੇਤਿ ਰਵੇਰ੍ਵਚਃ
ਉਹ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰਵੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਪਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਨਾਕਂ ਵੈ ਇਤ੍ਯਾਹ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍
ਵਰੁਣ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਉਹ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਮੋਰੁ ਸਾਵਧਾਨਾ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸਗੋਤ੍ਰਜਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੈਰਨ੍ਤਰ੍ਯੇਣ ਵਿਧਿਵਦ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰੰਤਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸੋ ऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਯਾਤਿ ਕੁਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮੁਦ੍ਧਰਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੇ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰਦਾ ਹੈ।