ਅਸ਼ੁਭੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਮਜ੍ਜਮਾਨਾਨ੍ਭਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਅਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪਾਪਸਂਘਾਤਪਞ੍ਜਰਮ੍
ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਧ੍ਯਾਯਞ੍ਜਾਗ੍ਰਦ੍ਭੁਞ੍ਜਨ੍ ਹਸਨ੍ ਰੁਦਨ੍
ਚਲਦੇ, ਖੜੇ, ਸੁੱਤੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਜਾਗਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਜਾਂ ਰੋਂਦੇ,
ਸਹਸ੍ਰਯੋਜਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਗਙ੍ਗਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਚ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਵੈ ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਙ੍ਗਾਭਕ੍ਤਿਪਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਅਤੇ ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਭਵਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਥੇ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਹਨ ਤੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਮਨਸਾ ਸਂਸ੍ਮਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।
ਗਙ੍ਗਾ ਗਙ੍ਗਾ ਜਪਨ੍ਨਾਮ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।
ਕੀਰ੍ਤਨਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਙ੍ਗਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਵਪਰਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤਾਥ ਪਰਤਃ ਪਰਾਨ੍
ਸੱਤ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਸੱਤ ਉੱਤਰਜ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੱਤ ਹੋਰ।
ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਪਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਯਤ੍ਤੁ ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤੋ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਗੁਰੁਹਾਗੋਘ੍ਨਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹਰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।
ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਕਦਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਲਭੇ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ? ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਂਗਾ?
ਅਥ ਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਦੇਵਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਸਲਿਲੇ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤਾਨਾਂ ਸ਼ੁਚਿਭਿਸ੍ਤੋਯੈਰ੍ਗਾਙ੍ਗੇਯੈਃ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੇ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਹਤ੍ਯ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਯਥਾ ਭਾਤ੍ਯੁਦਯੇ ਰਵਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏਕੇਨੈਵਾਪਿ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨृਪਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ।
ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਸਂਭੂਤਂ ਪੁਂਸਃ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਥਾਨਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾ ਚ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਰਾਤ, ਦਿਨ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਿਤ ਧਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ,
ਗਙ੍ਗਾ ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਾਮਜਾਨ੍ਦੋषਾਨ੍ਕਾਯਵਾਕ੍ਚਿਤ੍ਤਸਂਭਵਾਨ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ,
ਵਰ੍षਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਚ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਆਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ੍ਨਾਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯੋ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਮਸ੍ਤਭੋਗਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।