ਤਤਃ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਙ੍ਗਾਂਭਸ਼੍ਚੁਲੁਕਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ऽਧਿਕਫਲਂ ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਪਾਨਾਦਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਯਃ ਪਿਬੇਦਂਭਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜੋ ਮਨ ਚਾਹ ਕੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰ੍ਮਦਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਾਸੈਰ੍ਗਾਙ੍ਗਂ ਵਰ੍षੇਣ ਜੀਰ੍ਯਤਿ
ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ।
ਤਦੁਤ੍ਤਰਫਲਾਵਾਪ੍ਤਿਰ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾਮਸ੍ਥਿਯੋਗਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਿਬੇਤ੍ਤੁ ਯਥੇष੍ਠਂ ਹਿ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਃ ਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨ ਚਾਹ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜ੍ਞਾਨਮਮਲਂ ਯੋਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਹ ਸਵਰਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਜੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਮੂਤ੍ਰਯਾਵਕਾਹਾਰਾਦ੍ਗਾਙ੍ਗਪਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ, ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ ਜਾਂ ਜੌ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਜੋ ਗੱਲ ਸਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਹੈ,
ਗਙ੍ਗਾਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ,
ਪੁਮਾਂਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਗਙ੍ਗਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਵਗਾਹ੍ਯ ਚ
ਇਨਸਾਨ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪੁਮਾਨ੍ਪੁਨਾਤਿ ਪੁਰੁषਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇਨਸਾਨ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ੁਭਾਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਗਙ੍ਗਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ,
ਨਿਰ੍ਘृਣਤ੍ਵਂ ਚ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਦਰ੍ਸ਼ਨ ਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਰਦਈਪਣ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਦਾਂਭਿਕਤ੍ਵਂ ਨृਣਾਂ ਗਙ੍ਗਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੰਭਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ ਨਰਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦ੍ਗਙ੍ਗਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਤਦ੍ਭਵੇਦੇਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਇਹ ਫਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾ ਸੇਵ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਇਨਸਾਨ ਜੋ ਫਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੱਭਦਾ ਹੈ,
ਅਥ ਤੇ ਸ੍ਮਰਣਸ੍ਯਾਪਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਭੂਪਭਾਮਿਨਿ
ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ,
ਅਸ਼ੁਭੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਮਜ੍ਜਮਾਨਾਨ੍ਭਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਅਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪਾਪਸਂਘਾਤਪਞ੍ਜਰਮ੍
ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਧ੍ਯਾਯਞ੍ਜਾਗ੍ਰਦ੍ਭੁਞ੍ਜਨ੍ ਹਸਨ੍ ਰੁਦਨ੍
ਚਲਦੇ, ਖੜੇ, ਸੁੱਤੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਜਾਗਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਜਾਂ ਰੋਂਦੇ,
ਸਹਸ੍ਰਯੋਜਨਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਗਙ੍ਗਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਚ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਵੈ ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਙ੍ਗਾਭਕ੍ਤਿਪਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਅਤੇ ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਭਵਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਥੇ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਹਨ ਤੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਮਨਸਾ ਸਂਸ੍ਮਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।
ਗਙ੍ਗਾ ਗਙ੍ਗਾ ਜਪਨ੍ਨਾਮ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।
ਕੀਰ੍ਤਨਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਙ੍ਗਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।