ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਤੁ ਹਰੇਤ੍ਤੋਯਂ ਪਾਪਮਾਮਰਣਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਤੱਕ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ।
ਨ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੋਯਂ ਨ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍
ਜਾਹਨਵੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ।
ਗਙ੍ਗਾਜਲਾਨਾਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਗੁਣਾਖ੍ਯਾਪਰਿਮਾਣਮਤ੍ਰ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਸੋ ऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਧੇਨੁ ਸ੍ਤਨੋਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਰਸਾਨ੍ਦਿਵਿ
ਇਹ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਧੇਨੂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਵਿਆ ਰਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਹਤ੍ਯ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਭਾਤਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਯਥੋਦਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਂ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤਃ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਪਵਤ੍ਕਞ੍ਚੁਕਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਪਹੀਨੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਂਭਸਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਪਦਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਪਾਨਿ ਹਾਹੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯਲਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪ 'ਹਾਏ!' ਕਹਿ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਤਕੈਃ ਪੂਰ੍ਵਸਂਚਿਤੈਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਦੇਵੈਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਨੀਯੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸ ਏਵ ਹਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਪਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾ ਗਙ੍ਗਾ ਸੁਖਸੇਵ੍ਯਾ ਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਗੰਗਾ ਸੁਖੀ-ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਦ੍ਦਿਨੇਨ ਵੈ
ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤੇ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ,
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਸਾਰੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਸੇਵਾਪਰਸ੍ਯੇਹ ਦਿਵਸਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਤਪੋਦਾਨਯੋਗਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਯਜਨ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਜੋਗ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਚਨੈਰ੍ਨੈष੍ਠਿਕਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਸਮਾਤृਪਿਤृਦਾਰਾਣਾਂ ਕੁਲਕੋਟਿਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਅਣਗਣਤ ਪੀੜੀਆਂ ਦਾ ਪੁੰਨ—
ਸਂਤੋषਃ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਖਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਸੰਤੋਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ—
ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਇਨਸਾਨ ਗੰਗਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਜ੍ਜਲਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੀ ਤਜ੍ਜਲਂ ਪਿਬਤੇ ਚ ਯਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹਦਾ ਜਾਂ ਪੀਂਦਾ ਹੈ—
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਸੋਮਪਾਨਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਜਦ ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਮृਤਾਨ੍ਯੁਪਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਗਙ੍ਗਾਜਲਂ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਗੋਦਾਨੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਾਨਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਅੰਨ ਦੇਣ, ਗਾਂ ਦੇਣ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ—