ਯੇ ऽਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਗਙ੍ਗਾਮਭਿਮਤਾਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—
ਦੇਵੈਃ ਸੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਮਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਾ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯੇ
—ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਯਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾ ਹ੍ਯਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਮੋਹਿਨਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਮਾਵਸਿਆ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਮੋਹਨੀ—
ਪਾਤਾਲੇ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਂ ਤਾਨਿ ਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭਵੇਤ੍ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਸਦਾ
ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਲੌ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸਾ ਤੁ ਦੇਵੀ ਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ।
ਪਾਪਸ਼ੀਲਾ ਅਪਿ ਨਰਾਃ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਪਾਪੀ ਆਦਮੀ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਦ੍ਰਵਰੂਪੇਣ ਗਙ੍ਗਾਂਭੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹੀ ਗੰਗਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਗਙ੍ਗਾਂਭਸਾ ਚ ਪੂਯਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਤੁ ਹਰੇਤ੍ਤੋਯਂ ਪਾਪਮਾਮਰਣਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਤੱਕ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ।
ਨ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੋਯਂ ਨ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍
ਜਾਹਨਵੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ।
ਗਙ੍ਗਾਜਲਾਨਾਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਗੁਣਾਖ੍ਯਾਪਰਿਮਾਣਮਤ੍ਰ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਸੋ ऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਧੇਨੁ ਸ੍ਤਨੋਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਰਸਾਨ੍ਦਿਵਿ
ਇਹ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਧੇਨੂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਵਿਆ ਰਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਹਤ੍ਯ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਭਾਤਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਯਥੋਦਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਂ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤਃ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਪਵਤ੍ਕਞ੍ਚੁਕਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਪਹੀਨੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਂਭਸਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਪਦਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਪਾਨਿ ਹਾਹੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯਲਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪ 'ਹਾਏ!' ਕਹਿ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਤਕੈਃ ਪੂਰ੍ਵਸਂਚਿਤੈਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਦੇਵੈਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਨੀਯੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸ ਏਵ ਹਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਪਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾ ਗਙ੍ਗਾ ਸੁਖਸੇਵ੍ਯਾ ਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਗੰਗਾ ਸੁਖੀ-ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਦ੍ਦਿਨੇਨ ਵੈ
ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤੇ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ,
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਸਾਰੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਸੇਵਾਪਰਸ੍ਯੇਹ ਦਿਵਸਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—